Byłam na maksa wkurzona! Była 15:30! Jasona zapomniał po mnie przyjechać, a jego komórka była wyłączona. Nie odbierał także żaden z chłopaków. Myślałam, że zaraz coś rozwalę. Poprawka, rozwaliłam. Idąc do domu połamałam chyba połowę gałęzi, do których dosięgłam, ucierpiały także kwiaty i inne rośliny przy drodze.
Trzasnęłam mocno drzwiami i agresywnie zdjęłam buty. Słyszałam śmiechy, głosy, oraz muzykę z salonu. Wychyliłam głowę i o mało nie dostałam zawału. Na podłodze walało się pełno puszek i butelek po piwach i innych alkoholach, kilka kartonów po pizzach, oraz opakowania po słodyczach. Nic tylko płakać nad wyglądem salonu. Byli co najmniej jak dzieci. Weszłam do pokoju, ale gdy podeszłam bliżej widok totalnie zwalił mnie z nóg. Oni byli naćpani i upici w trzy dupy. Śmiali się jak idioci i mamrotali jakieś rzeczy.
-Kurwa!- krzyknęłam i rzuciłam jedną z butelek o ziemię, rozbijając ją. Nic tutaj po mnie nie było. Nawet nie chciałam tam być. Kopnęłam kilka puszek i opuściłam dom. Musiałam jakoś odreagować. Złość roznosiła mnie. Szłam chodnikiem, ale nie wiem gdzie.
-Dziewczyny patrzcie, to dziwka McCanna- dobra, było tego zbyt wiele. Przeszłam przez ulice, stając przed brunetką i dwoma blondynkami.
-Jakiś problem-syknęłam. Jakbym spojrzeniem mogła zabić, to one były by martwe kilka razy. Nie wiem kiedy byłam tak wściekła
-Nie, dziwko- zaśmiała się. Byłam tak strasznie zła. Co zrobiłam? Tylko uniosłam rękę i przywaliłam jej.
-Nie jestem żadną dziwką, szmato-mój ton był przesiąknięty jadem. Drugi raz uniosłam rękę i poprawiłam. Jej nos na bank był złamany, ale mój wskazujący palec chyba też. Silny ból wypełnił moją dłoń, ale się nim nie przejmowałam.-Ze mną się nie zadziera!- krzyknęłam, ale one już odeszły. Bały się i dobrze. Zacisnęłam zęby, starając się zignorować ból. Spojrzałam na swoją rękę. Był ona niej sporo krwi, a także moja jasna koszulka była poplamiona trochę. Będę miała pamiątkę. Postanowiłam ponownie pójść do parku. Zostałam w nim do późna.
Ruszyłam w drogę powrotną, dopiero grubo po 20. Szłam powoli, nigdzie się nie śpiesząc. Chociaż powinnam, bo ból był wręcz nie do zniesienia. Moja dłoń spuchła i przybrała sinawy kolor. Świetnie! Wprost wspaniale- ale sarkazm. Otworzyłam drzwi, a przy nich od razu pojawił się Jasona. O już wytrzeźwiał?!
-Co narkotyki już wyparowały? Idź po kolejną działkę- syknęłam.
-Przepraszam, że zapomniałem przyjechać- wywrócił oczami.
-No tak, byłeś zbyt zajęty ćpaniem i piciem- moje usta dziwnie się wykrzywiały jakbym chciała obnażyć zęby. Co ze mną kurde, nie tak było?!
-Boże, Be masz okres czy co?- jęknął.
-Nie- zadrwiłam. Wiem, ze źle go traktowałam, ale miałam dość. Potrzebowałam wytchnienia. To o wiele za dużo jak na piętnastolatkę. Chciałam się odwrócić i pójść do sypialni, ale mnie zatrzymał.
-Coś ty zrobiła z ręką!-krzyknął. Uniosłam ja i spojrzałam, a następnie lekceważąco wzruszyłam ramionami.
-Be, przysięgam na boga, że skopie ci tyłek
-Dalej- rozłożyłam ramiona jakbym chciała go zachęcić.
-Laska, odpuść- powiedział bardzo niski głos. Spojrzałam w jego kierunku.
-Nie laskuj mnie- syknęłam – Wracaj do salonu, to sprawa między nami.
-Lubię się wtrącać- zaśmiał się. Nie znałam go, ale jego głupie odzywki działały na mnie jak dolanie benzyny do ognia. Wzięłam kilka głębokich wdechów. Nagle poczułam się źle. To nie byłam ja. Co ja robiłam? Zbyt dużo się wydarzyło. Znowu powróciła do mnie słabość. Otworzyłam oczy i spojrzałam na Jasona. Przyglądał mi się z zaciekawieniem.
-Przepraszam- szepnęłam, zanim pędem rzuciłam się schodami na górę. Zatrzasnęłam drzwi i rzuciłam się na łóżku. Nie chciałam płakać i z całych sił próbowałam powstrzymać łzy. Byłam taka żałosna. Głupia, naiwna, żałosna i przede wszystkim słaba. Chciałam nie czuć nic. W jakiś magiczny sposób wyłączyć uczucia.
-Be? Aniołku, co się dzieje?- usłyszałam cichy głos Jasona. Byłam tak pogrążona w swoich myślach, że nie usłyszałam jak wszedł.
-Nic- wyjąkałam.
-Wiesz, że mi możesz wszystko powiedzieć?- szepnął, całując mnie we włosy. Podniosłam się do pozycji siedzącej i spojrzałam na niego. Łzy ponownie napłynęły mi do oczu. Chłopak widząc to, przytulił mnie mocno do siebie. Byłam mu bardzo wdzięczna za całe wsparcie. Mimo, że robił złe rzeczy, to był dobrym człowiekiem.
-Wiem, ale nic się nie dzieje. Mam porostu zły dzień- skłamałam. Nie chciałam mu mówić, że w szkole miałam miano dziwki. Miałam nadzieję, że ta plotka niedługo zniknie i wszyscy o niej zapomną. Nie wiem ile tak siedziałam w jego objęciach, ale po chwili zasnęłam.
Jasona
Oddech dziewczyny się uspokoił, co mogło oznaczać, że po prostu zasnęła. Spojrzałam na jej twarzy i mogłam powiedzieć, że rzeczywiście odpłynęła. Ułożyłem ją delikatnie na poduszce i pocałowałem lekko w czoło. Nie mogłem się powstrzymać. Tylko przy niej mogłem pokazać jaki byłam naprawdę. Nawet ja mam uczucia i umiem się troszczyć o kogoś.
Spojrzałem na jej dłoń i pokręciłem głową. Byłem naprawdę ciekawy, co zrobiła. Uniosłem ją i spróbowałem ocenić szkody. Nie była chyba złamana, ale porządnie strzaskana. Wstałem i po cichu opuściłem pokój. Nie chciałem jej obudzić. Zszedłem po schodach i wszedłem do salonu, gdzie czekali chłopcy.
-I co?-spytał Liam.
-Nie wiem, nic się nie dowiedziałem.
-Musiała mieć powód, bo ona taka nie jest.
-Trzeba naszykować coś przeciwbólowego i opatrunek.
-Co znowu zrobiła?- Zayn uniósł brwi.
-Coś z ręką.
-Same kłopoty- Niall pokręcił głową i wziął łyk piwa.
- Mogłeś się domyślić jak przygarnialiśmy ją, że z tak młodą dziewczyną będą kłopoty.- dodałem. Chłopak jedynie westchnął i nic nie powiedział.
sobota, 13 września 2014
czwartek, 11 września 2014
14.
Gdy się obudziłam, Jasona nie było obok. Westchnęłam i
podniosłam się do pozycji siedzącej. Palcami okiełznałam trochę włosy opuściłam
pokój. Już na górnym korytarzu słyszałam krzyki Jasona. Co znowu? Jego krzyki bez problemu mogły obudzić pół okolicy. Stawiłam
stopy, tak aby narobić jak najmniej hałasu. Kiedy doszłam do salonu wszyscy,
oprócz Jasona siedzieli, na kanapach. On jedynie chodził i wydzierał się wniebogłosy.
-Czemu wy zawsze, kurwa, robicie wszystko bez mojej wiedzy!- ah, władczy Jason wciąż jego w środku. Przełknęłam ślinę na dźwięk jego głosu, który był przerażający.
-Bo byś się nie zgodził- syknął Liam. To on umie urzywać takiego tonu?!
-I masz rację! - dalej krzyczał, chociaż nie mam pojęcia czemu. Przecież mogli usiąść i to obgadać... prawda?
-Nie rozumiesz, że Harry jest nam potrzebny?! Foreign może zaatakować w każdym, pieprzonym, momencie. Dasz radę obronić dziewczynę? Właśnie! Nie dasz. Dobrze wiesz, że Harremu można zaufać, dodatkowo jest najlepszy w swoim fachu- krzyknął Zayn. Spojrzałam na Perrie, która siedziała w kącie i patrzyła w ekran komórki. Ona już widocznie była przyzwyczajona do takich krzyków.
-Nie mówiłem, że nie można mu ufać, albo robi coś źle w swojej robocie! Tylko, kurwa, irytuje mnie, że robicie wszystko bez mojej wiedzy!
-Jason- Niall kiwnął głową na mnie. Brunet odwrócił się. Kiedy go zobaczyłam miałam ochotę schować się pod stołem.Jego oczy były czarne! Stało się coś, co mnie zaskoczyło. Myślałam, że będzie kazać mi wyjść, czy coś, ale stalo się coś zupełnie innego. Rysy twarzy Jasona się rozluźniły, a na ustach pojawił się lekki uśmiech. Przygryzłam wargę i popatrzyłam na swoje bose stopy. Ups, musiałam pomalować paznokcie...
-Czemu wy zawsze, kurwa, robicie wszystko bez mojej wiedzy!- ah, władczy Jason wciąż jego w środku. Przełknęłam ślinę na dźwięk jego głosu, który był przerażający.
-Bo byś się nie zgodził- syknął Liam. To on umie urzywać takiego tonu?!
-I masz rację! - dalej krzyczał, chociaż nie mam pojęcia czemu. Przecież mogli usiąść i to obgadać... prawda?
-Nie rozumiesz, że Harry jest nam potrzebny?! Foreign może zaatakować w każdym, pieprzonym, momencie. Dasz radę obronić dziewczynę? Właśnie! Nie dasz. Dobrze wiesz, że Harremu można zaufać, dodatkowo jest najlepszy w swoim fachu- krzyknął Zayn. Spojrzałam na Perrie, która siedziała w kącie i patrzyła w ekran komórki. Ona już widocznie była przyzwyczajona do takich krzyków.
-Nie mówiłem, że nie można mu ufać, albo robi coś źle w swojej robocie! Tylko, kurwa, irytuje mnie, że robicie wszystko bez mojej wiedzy!
-Jason- Niall kiwnął głową na mnie. Brunet odwrócił się. Kiedy go zobaczyłam miałam ochotę schować się pod stołem.Jego oczy były czarne! Stało się coś, co mnie zaskoczyło. Myślałam, że będzie kazać mi wyjść, czy coś, ale stalo się coś zupełnie innego. Rysy twarzy Jasona się rozluźniły, a na ustach pojawił się lekki uśmiech. Przygryzłam wargę i popatrzyłam na swoje bose stopy. Ups, musiałam pomalować paznokcie...
Wiedziałam, że idzie w
moim kierunku.
-Dobra, my idziemy, porozmawiajcie sobie- powiedziała znacząco Perrie. I dobrze, nie chciałam mieć widowni. Wszyscy się rozeszli, a ja wreszcie poczułam się bardziej komfortowo.
-Jak się spało?-szepnął, przyciągając mnie do swojego ciała.
-Dobrze, a tobie?
-Też- pocałował mój policzek, który zaczął płonąć. Zachichotałam jak głupia i przygryzłam wargę. To niesamowite jak Jason na mnie działał. Potrafił zawstydzieć mnie najgłupszymi rzeczami.
-Mogę zapytać, o co się kłóciliście?- podniosłam na niego swój wzrok.
-Nie powinienem ci mówić, ale niech stracę- westchnął. Nie spuszczałam wzroku z jego przystojnej twarzy. Nie chciałam nawet.- Chłopaki przyjęli do grupy nowego członka. Wkurwia mnie, że robią wszystko bez mojej wiedzy- warknął. Pokiwałam głową, że rozumiem, bo co innego miałam zrobić? Wolałam się nie sprzeciwiać Jasonowi.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Poniedziałek
-Dobra, my idziemy, porozmawiajcie sobie- powiedziała znacząco Perrie. I dobrze, nie chciałam mieć widowni. Wszyscy się rozeszli, a ja wreszcie poczułam się bardziej komfortowo.
-Jak się spało?-szepnął, przyciągając mnie do swojego ciała.
-Dobrze, a tobie?
-Też- pocałował mój policzek, który zaczął płonąć. Zachichotałam jak głupia i przygryzłam wargę. To niesamowite jak Jason na mnie działał. Potrafił zawstydzieć mnie najgłupszymi rzeczami.
-Mogę zapytać, o co się kłóciliście?- podniosłam na niego swój wzrok.
-Nie powinienem ci mówić, ale niech stracę- westchnął. Nie spuszczałam wzroku z jego przystojnej twarzy. Nie chciałam nawet.- Chłopaki przyjęli do grupy nowego członka. Wkurwia mnie, że robią wszystko bez mojej wiedzy- warknął. Pokiwałam głową, że rozumiem, bo co innego miałam zrobić? Wolałam się nie sprzeciwiać Jasonowi.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Poniedziałek
-Dzięki, przyjedź po mnie o 14- powiedziałam do Jasona i
cmoknęłam go w policzek. Posłałam mu ostatni uśmiech, zanim zatrzasnęłam drzwi
auta i poszłam w kierunku wejścia do
szkoły. Od razu po przekroczeniu progu wszyscy zwrócili na mnie oczy. Czułam
jak moje policzki robią się czerwone. Słyszałam szepty, śmiechy i drwiny.
Najgorsze było, że nie wiedziałam o co im chodzi. Przyśpieszyłam kroku.
Spojrzałam na Louisa, który uśmiechał się w dziwny sposób. Zmarszczyłam brwi i spuściłam wzrok. Szybko
przeszłam korytarz i weszłam do damskiej toalety. Usiadłam na parapecie, zastanawiając się, co sprawiło, że tak bardzo zwróciłam na siebie uwagę.
Opuściłam pomieszczenie, gdy zadzwonił dzwonek. Chciałam
udać się do klasy, ale zaczepił mnie jeden chłopak z ostatniej klasy. Znałam go tylko z widzenia, nigdy z nim nie rozmawiałam, dlatego zaciekawiło mnie, gdy złapał
mnie za rękę i zatrzymał.
-Tak?-spytałam, znikomo się uśmiechając.
-Ja też mogę?-powiedział to z głupim uśmieszkiem. Serio? Spyta się czy też może i ja mam wiedzieć o co mu, do cholery chodzi?!
-Co?-odpowiedziałam zirytowana.
-No umówić się na noc- otwarłam szeroko oczy, nie dowierzająca.
-Jak umówić się na noc? Nie rozumiem cię- uniosłam brwi. Byłan serio ciekawa co wywołało tyle kontrowersji...
-Boże, dziewczyno i tak wszyscy to wiedzą- wywrócił oczami. Chciał odejść, ale tym razem to ja go zatrzymałam.
-Co wiedzą?- spytałam.
-No, że puszczasz się z McCannem – gdy to usłyszałam wręcz zachłysnęłam się powietrzem. Ktoś powiedział, że sypiam z Jasonem? Dobrze usłyszałam? Nie, chyba się przesłyszałam
-Kto puścił tą plotkę?-spytałam, będąc już wręcz zdesperowana.
-Nie wiem skąd się wzięła. A co nieprawda to?
-Jasne, że nie! Jason, to tylko dobry kolega. – wyrzuciłam ręce w powietrze, starając się go przekonać. Chłopak roześmiał się.
-Wybacz, ale jakoś ci nie wierze. McCann przeleciał już chyba wszystkie panny w mieście.- wzruszył ramionami, a następnie podał mi karteczkę.-Dzwoń jak coś- mrugnął do mnie i po prostu sobie poszedł. Usłyszałam stłumiony śmiechy. Zmarszczyłam brwi i poszłam w tym kierunku. Wychyliłam głowę zza rogu i zobaczyłam jak Louis i Eva obściskują się. Co jest grane?... przecież oni się nie lubili.
-Ale ją załatwiliśmy- zaśmiała się dziewczyna. Miałam ochotę pójść tam i jej po prostu wpierdzielić, ale powstrzymałam się. Zacisnęłam zęby i odwróciłam się na pięcie. Nie chciałam tam dłużej zostać. Niezauważona przemknęłam do wyjścia. Nic mnie nie obchodziło. Chciałam iść gdziekolwiek, byle najdalej od tych wszystkich ludzi. Postanowiłam pójść do parku. Usiadłam na ławce pod rozłożystym dębem i przyciągnęłam kolana do klatki piersiowej. Patrzyłam pusto w stronę wielkiej fontanny. Kiedy byłam mała uwielbiałam tutaj przychodzić. Zawsze mama się tutaj ze mną bawiła. A teraz? Wszystko się waliło. Tak naprawdę nie miałam normalnego domu. Nie miałam już przyjaciółki, nie miałam rodziny. Jedyne, kogo obchodziłam, to chłopaki, Jason i oczywiście Perrie. Byłam dziewczynie ogromnie wdzięczna, że tak mi pomagała. Mogła przecież mnie olać. Mogła? Mogła, a tego nie zrobiłam. Zayn znalazł naprawdę wspaniałą dziewczynę i niech się jej trzyma jak najdłużej.
Zastanawiałam się, co ja im takiego zrobiłam, że mnie tak nienawidzą? Przeszkadzało im, ze oddycham? Nie wiem, co Evie da, że będzie mnie tak upokarzać. Jednak coś przeczuwałam, że to dopiero początek. Na zwykłej, małej plotce się skończy? Nie! To nie w stylu Evy. Ona zawsze doprowadza sprawy do końca.
-Tak?-spytałam, znikomo się uśmiechając.
-Ja też mogę?-powiedział to z głupim uśmieszkiem. Serio? Spyta się czy też może i ja mam wiedzieć o co mu, do cholery chodzi?!
-Co?-odpowiedziałam zirytowana.
-No umówić się na noc- otwarłam szeroko oczy, nie dowierzająca.
-Jak umówić się na noc? Nie rozumiem cię- uniosłam brwi. Byłan serio ciekawa co wywołało tyle kontrowersji...
-Boże, dziewczyno i tak wszyscy to wiedzą- wywrócił oczami. Chciał odejść, ale tym razem to ja go zatrzymałam.
-Co wiedzą?- spytałam.
-No, że puszczasz się z McCannem – gdy to usłyszałam wręcz zachłysnęłam się powietrzem. Ktoś powiedział, że sypiam z Jasonem? Dobrze usłyszałam? Nie, chyba się przesłyszałam
-Kto puścił tą plotkę?-spytałam, będąc już wręcz zdesperowana.
-Nie wiem skąd się wzięła. A co nieprawda to?
-Jasne, że nie! Jason, to tylko dobry kolega. – wyrzuciłam ręce w powietrze, starając się go przekonać. Chłopak roześmiał się.
-Wybacz, ale jakoś ci nie wierze. McCann przeleciał już chyba wszystkie panny w mieście.- wzruszył ramionami, a następnie podał mi karteczkę.-Dzwoń jak coś- mrugnął do mnie i po prostu sobie poszedł. Usłyszałam stłumiony śmiechy. Zmarszczyłam brwi i poszłam w tym kierunku. Wychyliłam głowę zza rogu i zobaczyłam jak Louis i Eva obściskują się. Co jest grane?... przecież oni się nie lubili.
-Ale ją załatwiliśmy- zaśmiała się dziewczyna. Miałam ochotę pójść tam i jej po prostu wpierdzielić, ale powstrzymałam się. Zacisnęłam zęby i odwróciłam się na pięcie. Nie chciałam tam dłużej zostać. Niezauważona przemknęłam do wyjścia. Nic mnie nie obchodziło. Chciałam iść gdziekolwiek, byle najdalej od tych wszystkich ludzi. Postanowiłam pójść do parku. Usiadłam na ławce pod rozłożystym dębem i przyciągnęłam kolana do klatki piersiowej. Patrzyłam pusto w stronę wielkiej fontanny. Kiedy byłam mała uwielbiałam tutaj przychodzić. Zawsze mama się tutaj ze mną bawiła. A teraz? Wszystko się waliło. Tak naprawdę nie miałam normalnego domu. Nie miałam już przyjaciółki, nie miałam rodziny. Jedyne, kogo obchodziłam, to chłopaki, Jason i oczywiście Perrie. Byłam dziewczynie ogromnie wdzięczna, że tak mi pomagała. Mogła przecież mnie olać. Mogła? Mogła, a tego nie zrobiłam. Zayn znalazł naprawdę wspaniałą dziewczynę i niech się jej trzyma jak najdłużej.
Zastanawiałam się, co ja im takiego zrobiłam, że mnie tak nienawidzą? Przeszkadzało im, ze oddycham? Nie wiem, co Evie da, że będzie mnie tak upokarzać. Jednak coś przeczuwałam, że to dopiero początek. Na zwykłej, małej plotce się skończy? Nie! To nie w stylu Evy. Ona zawsze doprowadza sprawy do końca.
Postanowiłam nie płakać. Nie chciałam pokazać jak słaba
jestem, dać jej tej satysfakcji, że mnie złamała. Ta suka prosiła się o
kłopoty. Zdenerwowana wstałam z ławki i poszłam w stronę szkoły, pokazać, że
nie obchodzi mnie co wygaduje. Ze mną się nie zadziera.
Zapukałam do klasy pana Turnera i weszłam do środka.
Przykleiłam do ust sztuczny uśmiech i podeszłam do jego biurka.
-Przepraszam za spóźnienie. – zrobiłam minę niewiniątka. Nauczyciele często traktowali mnie ulgowo, bo byłam młodsza- ekstra.
-A co, pieprzyłaś się z McCannem?-ktoś zawołał. Zacisnęłam mocno zęby. Mogę mu wpieprzyć? Bo mam taką ochotę
-Nie- przykleiłam na twarz jeszcze większy sztuczny uśmiech. A macie suki. Przejechałam wzrokiem po wszystkich, a następnie ruszyłam do swojej ławki. Zajęłam miejsce i spojrzałam na tablicę. Nie zwracałam większej uwagi na to co mówił nauczyciel. Byłam zbyt zajęta zabijaniem, w kółko i w kółko, Evy w mojej głowie. Suka tego pożałuje. Ja się zemszczę, zawsze to robię...
-Przepraszam za spóźnienie. – zrobiłam minę niewiniątka. Nauczyciele często traktowali mnie ulgowo, bo byłam młodsza- ekstra.
-A co, pieprzyłaś się z McCannem?-ktoś zawołał. Zacisnęłam mocno zęby. Mogę mu wpieprzyć? Bo mam taką ochotę
-Nie- przykleiłam na twarz jeszcze większy sztuczny uśmiech. A macie suki. Przejechałam wzrokiem po wszystkich, a następnie ruszyłam do swojej ławki. Zajęłam miejsce i spojrzałam na tablicę. Nie zwracałam większej uwagi na to co mówił nauczyciel. Byłam zbyt zajęta zabijaniem, w kółko i w kółko, Evy w mojej głowie. Suka tego pożałuje. Ja się zemszczę, zawsze to robię...
*************************************
Obiecałam, to jest ;). Nie mam pojęcia, co by napisać.... dzięki za komentarze, wyświetlenia. Przepraszam za błędy, ale na bloggerze na komórce nie wyświetla mi błędów, niestety...
wtorek, 9 września 2014
13.
Kiedy dotarliśmy do domu, wszędzie były pogaszone światła.
Dziękowałam Bogu, że wszyscy poszli spać. Jason otworzył drzwi swoimi kluczami
i przepuścił mnie w drzwiach. Posłałam mu mały uśmiech i od razu poszłam na
górę. Nie wiedziałam jak powinnam się zachować. Gdy tylko zamknęłam drzwi
pokoju, zaczęłam się rozbierać. Buty rzuciłam niedbale obok szafki, a
spódniczkę i bluzkę, oraz kurtkę, w miarę porządnie ułożyłam na fotelu. Ubrałam
jedną z czarnych koszulek Jasona, oraz krótkie spodenki. Zgasiłam światło i
położyłam się do łóżka. Jakiś czas wpatrywałam się w sufit, tak na pardę niczym
nie myśląc, tylko rozkoszując się ciszą. Chociaż, nie, moje myśli wciąż
zajmował Jason. Przed oczami miałam scenę, gdy bez wahania zgodził się
przyjechać. Mógł mieć mnie gdzieś, prawda? Oczywiście, ale on pomógł mi.
Przewróciłam się na prawy bok i przykryłam się kołdrą, pod sam nos. Mimo, że spałam w tym łóżku już tydzień, to pościel i tak pachniała Jasonem. Jego perfum, połączone z zapachem ciała tworzyła, była obłędną mieszankę. Zacisnęłam powieki, starając się nie myśleć o nim wciąż i wciąż, ale to nic nie dało. Przewróciłam sie na drugi bok, ale także nie mogłam się skupić. Jęknęłam niezadowolona i jak poparzona podniosłam się do pozycji siedzącej. Odgarnęłam włosy, które opadły mi na twarz, do tyłu i przerzuciłam nogi na ziemię. Bezszelestnie przeszłam przez pokój i otworzyłam drzwi, wyglądając na ciemny korytarz. Nie byłam pewna swoich czynów, więc nie chciałam aby ktoś mnie zauważył. Wydostałam się z pokoju i na palcach przedostałam się do schodów. Zeszłam z nich, stając na ostatnim schodku . Westchnęłam cicho.
-Jasi?-spytałam. W ciemnościach nic nie wiedziałam.
-Tak, księżniczko?- uśmiechnęłam się lekko i niepewnie stanęłam na podłodze. Uważając na rozkład mebli, podeszłam do kanapy. Zajęłam miejsce na jej końcu i spojrzałam na chłopaka. Chwilę walczyłam z sobą, czy aby dobrze robię. On próbował mnie zgwałcić, ale, nie wiem czemu nie miałam mu tego już tak bardzo za złe.
-Wrócisz ze mną na górę?-spytałam zawstydzona. Naprawdę nie chciałam dzisiaj spać sama.
-Jeżeli tego chcesz, to oczywiście. – podniósł się z siedzenia i wyciągnął do mnie dłoń. Podałam mu swoją drżącą rękę, a on zaczął uważnie kierować się na schody.
Przewróciłam się na prawy bok i przykryłam się kołdrą, pod sam nos. Mimo, że spałam w tym łóżku już tydzień, to pościel i tak pachniała Jasonem. Jego perfum, połączone z zapachem ciała tworzyła, była obłędną mieszankę. Zacisnęłam powieki, starając się nie myśleć o nim wciąż i wciąż, ale to nic nie dało. Przewróciłam sie na drugi bok, ale także nie mogłam się skupić. Jęknęłam niezadowolona i jak poparzona podniosłam się do pozycji siedzącej. Odgarnęłam włosy, które opadły mi na twarz, do tyłu i przerzuciłam nogi na ziemię. Bezszelestnie przeszłam przez pokój i otworzyłam drzwi, wyglądając na ciemny korytarz. Nie byłam pewna swoich czynów, więc nie chciałam aby ktoś mnie zauważył. Wydostałam się z pokoju i na palcach przedostałam się do schodów. Zeszłam z nich, stając na ostatnim schodku . Westchnęłam cicho.
-Jasi?-spytałam. W ciemnościach nic nie wiedziałam.
-Tak, księżniczko?- uśmiechnęłam się lekko i niepewnie stanęłam na podłodze. Uważając na rozkład mebli, podeszłam do kanapy. Zajęłam miejsce na jej końcu i spojrzałam na chłopaka. Chwilę walczyłam z sobą, czy aby dobrze robię. On próbował mnie zgwałcić, ale, nie wiem czemu nie miałam mu tego już tak bardzo za złe.
-Wrócisz ze mną na górę?-spytałam zawstydzona. Naprawdę nie chciałam dzisiaj spać sama.
-Jeżeli tego chcesz, to oczywiście. – podniósł się z siedzenia i wyciągnął do mnie dłoń. Podałam mu swoją drżącą rękę, a on zaczął uważnie kierować się na schody.
Usiadłam na tej stronie łóżka, gdzie zawsze sypiałam.
Położyłam się, co brunet także wykonał. Chwilę zastanawiałam się, ale
ostatecznie przysunęłam się do jego ciepłego ciała.
-Nie wiesz jak mi przykro, przez to co się stało- szepnął. Przygryzłam wewnętrzną część policzka.
-Wiem-westchnęłam- Właśnie dlatego ci wybaczam- dodałam. Nic nie powiedział, ale przytulił mnie. Nie żałowałam tej decyzji. Z chwilą wypowiedzenia tamtego zdania, z mojego ciała odeszła niepewność.
-Jesteś moim aniołkiem- szepnął po chwili- Możesz mi nie uwierzyć, ale jesteś pierwszą dziewczyną, która ŚPI w moim łóżku.
-Nie miałeś nigdy dziewczyny?-spytałam.
-Nie wiem- westchnął- Nie wiem, czy mogłem ją tak nazwać. Na samym początku ją tylko pieprzyłem. Wtedy byłem młody i bardzo głupi. – zaśmiał się bez krzty radości- Zacząłem coś czuć, jakby takie zauroczenie. Ale tak szybko jak się zaczęło jak szybko się skończyło.
-Chcesz pogadać?-spytałam, będąc w szoku to co usłyszałam.
-Nie, bo wyjdę na mięczaka- fuknął.
-Nie, wręcz przeciwnie. To co przeszedłeś do tej pory nigdy nie pozwoli zrobić z ciebie mięczaka- szepnęłam. Nic przez chwilę nie mówił, tylko splótł nasze palce razem. W żołądku poczułam uścisk, ale to było dość przyjemne i powodowało uśmiech na mojej buzi.
-Moja mama ma imię Pattie, a ojciec miał Jeremy.
-Nie żyje?- niepewnie zapytałam. Nie wiedziałam, czy miałam mu zadawać jakieś pytania, czy po prostu siedzieć cicho. I tak byłam wygrana, bo zdecydował się coś mi powiedzieć.
-Zginął gdy miałem 17 lat- jego głos nie wyrażał nic.- Mam jeszcze 3 rodzeństwa. 2 siostry i brata. Demi ma 16 lat, Jazmyn 6, a Jaxon 5. Możesz nie uwierzyć, ale do 15 roku życie byłem zwykłym frajerem. Dopiero, gdy ojciec odebrał mnie mamie zmieniłem się. Początkowo chodziłem do szkoły, ale kiedy mój ojciec umarł olałem to. – zatrzymał się. Siedziałam cicho, Musiałam przyswoić sobie wiadomości, które mi przekazał. Byłam w szoku, jeżeli mam być szczera. Kim był ojciec Jasona, że odebrał go jego mamie. Cóż, on chociaż go chciał… Nie, to co moi rodzice. – na dzisiaj koniec. Nie mam ci nic więcej do powiedzenia- mruknął. Chciał odwrócić się do mnie plecami, ale do zatrzymałam, wtulając się w jego ciało.
-Dziękuję, że mi zaufałeś- powiedziałam jeszcze. Dopiero, gdy Jason był obok mnie mogłam normalnie zasnąć, z uśmiechem, że znów jest tak blisko.
******************************************"
Nie pytajcie, bo nie wiem jak zdążyłam go napisać taks szybko xD. Z resztą, gdybym dzisiaj tego nie zrobiła, to nowy byłby dopiero w piątek. Niestety nie ma zbytnich szans, że będzie wcześniej ( mam na prawdę sporo nauki- muszę wykuć ponad 100 słówek na angielski, na polski na sprawdzian i geografię, więc...). Znowu taki dość krótki, ale dowiedzieliście się nieco o Jasonie ;). Mam już pomysł na następny, ale brak czasu ;/ , Zdradzę, że Be znowu spotkają problemy, tym razem w szkole ;). Do następnegooo ;*
Ps, przepraszam za błędy, znów pisany w szkole, na telefonie ;)
-Nie wiesz jak mi przykro, przez to co się stało- szepnął. Przygryzłam wewnętrzną część policzka.
-Wiem-westchnęłam- Właśnie dlatego ci wybaczam- dodałam. Nic nie powiedział, ale przytulił mnie. Nie żałowałam tej decyzji. Z chwilą wypowiedzenia tamtego zdania, z mojego ciała odeszła niepewność.
-Jesteś moim aniołkiem- szepnął po chwili- Możesz mi nie uwierzyć, ale jesteś pierwszą dziewczyną, która ŚPI w moim łóżku.
-Nie miałeś nigdy dziewczyny?-spytałam.
-Nie wiem- westchnął- Nie wiem, czy mogłem ją tak nazwać. Na samym początku ją tylko pieprzyłem. Wtedy byłem młody i bardzo głupi. – zaśmiał się bez krzty radości- Zacząłem coś czuć, jakby takie zauroczenie. Ale tak szybko jak się zaczęło jak szybko się skończyło.
-Chcesz pogadać?-spytałam, będąc w szoku to co usłyszałam.
-Nie, bo wyjdę na mięczaka- fuknął.
-Nie, wręcz przeciwnie. To co przeszedłeś do tej pory nigdy nie pozwoli zrobić z ciebie mięczaka- szepnęłam. Nic przez chwilę nie mówił, tylko splótł nasze palce razem. W żołądku poczułam uścisk, ale to było dość przyjemne i powodowało uśmiech na mojej buzi.
-Moja mama ma imię Pattie, a ojciec miał Jeremy.
-Nie żyje?- niepewnie zapytałam. Nie wiedziałam, czy miałam mu zadawać jakieś pytania, czy po prostu siedzieć cicho. I tak byłam wygrana, bo zdecydował się coś mi powiedzieć.
-Zginął gdy miałem 17 lat- jego głos nie wyrażał nic.- Mam jeszcze 3 rodzeństwa. 2 siostry i brata. Demi ma 16 lat, Jazmyn 6, a Jaxon 5. Możesz nie uwierzyć, ale do 15 roku życie byłem zwykłym frajerem. Dopiero, gdy ojciec odebrał mnie mamie zmieniłem się. Początkowo chodziłem do szkoły, ale kiedy mój ojciec umarł olałem to. – zatrzymał się. Siedziałam cicho, Musiałam przyswoić sobie wiadomości, które mi przekazał. Byłam w szoku, jeżeli mam być szczera. Kim był ojciec Jasona, że odebrał go jego mamie. Cóż, on chociaż go chciał… Nie, to co moi rodzice. – na dzisiaj koniec. Nie mam ci nic więcej do powiedzenia- mruknął. Chciał odwrócić się do mnie plecami, ale do zatrzymałam, wtulając się w jego ciało.
-Dziękuję, że mi zaufałeś- powiedziałam jeszcze. Dopiero, gdy Jason był obok mnie mogłam normalnie zasnąć, z uśmiechem, że znów jest tak blisko.
******************************************"
Nie pytajcie, bo nie wiem jak zdążyłam go napisać taks szybko xD. Z resztą, gdybym dzisiaj tego nie zrobiła, to nowy byłby dopiero w piątek. Niestety nie ma zbytnich szans, że będzie wcześniej ( mam na prawdę sporo nauki- muszę wykuć ponad 100 słówek na angielski, na polski na sprawdzian i geografię, więc...). Znowu taki dość krótki, ale dowiedzieliście się nieco o Jasonie ;). Mam już pomysł na następny, ale brak czasu ;/ , Zdradzę, że Be znowu spotkają problemy, tym razem w szkole ;). Do następnegooo ;*
Ps, przepraszam za błędy, znów pisany w szkole, na telefonie ;)
niedziela, 7 września 2014
12.
Kiedy doszłam do Starbucksa, Louis już na mnie czekał.
Pomachałam mu z daleka, ale po chwili zauważyłam, że nie stoi sam. Obok niego
były jeszcze dwie inne osoby.
-Cześć- powiedziałam, gdy stanęłam obok niego.
-Hej, Be- posłał mi zalotny uśmiech. – to jest Eleanor i Cameron– pokazał na swoich towarzyszy.
-Miło mi poznać- wystawiłam im dłoń, którą po kolei uścisnęli.- Mam na imię Beyonce, ale lubię, gdy mówi się Be- posłałam im ciepły uśmiech.
-Be, Cameron nie ma dzisiaj nikogo na wieczór, potowarzyszysz mu?-spytał. Co?! Przecież miałam iść z Louisem … Nie wspomnę nawet jak zabrzmiało, to co powiedział.
-Jasne, czemu nie- wymusiłam uśmiech. Brunet złapał mnie za rękę, a ja poczułam jak zaczynam się stresować. Po incydencie z Jasonem, dotknąć pozwoliłam się jedynie Perrie. Chciałam mu powiedzieć, żeby mnie puścił, ale kiedyś musiałam się przyzwyczaić do zwykłego dotknięcia ręki. Razem ruszyliśmy w stronę domu Ashley. Na szczęście od lokalu do jej domu było może 300 m. Szybko pokonaliśmy dystans. Kiedy znaleźliśmy się w środku ogarnęła mnie większa panika. Nie chciałam tam być. Byłam głupia, godząc się na takie coś. Powinnam zostać w domu.
-Chodź potańczyć- mruknął mi do ucha Cameron. Czułam jak moje ciało sztywnieje. Spojrzałam na niego przerażona, ale on jedynie pociągnął mnie na parkiet. Dotykał mnie tam gdzie nie chciałam. Próbowałam to przerwać, ale chłopak był za silny. Myślałam, że się rozpłaczę.
-Idź sobie po drinka, a ja muszę iść zadzwonić, bo wcześniej o tym zapomniałam- mój głos drżał. Chłopak z uśmieszkiem przytaknął. Szybko od niego odeszłam, po drodze wyciągając telefon z torebki. Kiedy znalazłam się na zewnątrz od razu, nie wiem czemu, ale wybrałam numer Jasona. Zaskoczył mnie, gdy odebrał niemal od razu.
-Be? Stało się coś?-spytał przejęty.
-Tak, przyjedziesz po mnie? Nie chcę tutaj być dłużej.- mówiłam takim głosem jakbym miała zaraz się rozpłakać.
-Gdzie jesteś?-spytałam szmery, co oznaczało, że ubierał się.
-Dom Ashley Doorson…
-Wiem, gdzie to. – mruknął- Skarbie, będę za kilka minut- powiedział, zanim się rozłączył. Nie chciałam wracać do środka. Stałam na dworze dobre 4 minuty, zanim usłyszałam głos Camerona.
-Czemu nie jesteś w środku- mówił ostro. Nie lubiłam go. Jason, proszę cię…
-Musiałam się przewietrzyć- skłamałam. Chcę tylko być daleko od ciebie.
-Chodź- agresywnie złapał mnie za łokieć.
-Zostaw- zaczęłam się szarpać, ale mało to dawało, bo był zbyt silny. W oddali zobaczyłam światła. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Samochód zatrzymał się obok nas, a z niego wysiadł mój wybawca.
- Radzę ci po dobroci, puść ją-warknął, z zaciśniętą szczęką.
-Ani mi się śni- zakpił. Wiedziałam, że tym porządnie wkurzy Jasona. Cameron szarpnął moim ciałem. Jason pokonał odległość między nami i nim się zorientowałam, jego pięść spotkała się z twarzą Camerona. Upadłam na ziemię, popchnięta przez tego idioty. Nie miałam pojęcie co się wokół mnie dzieje. Długo bezczynnie oglądałam jak Jason okłada pięściami bruneta. Wreszcie podniosłam się i niepewnie złapałam za koszulkę bruneta, ciągnąc go w swoją stronę. Początkowo nie chciał odpuścić, ale potem zwróciłam jego uwagę.
-Nic ci nie jest?-spytał, niepewnie podchodząc do mnie. W moich oczach zebrały
się łzy. Byłam taka głupia. Podeszłam do niego i bez wahania wtuliłam w jego
ciało. Zamiast strachu, jaki czułam nawet przy dotknięciu ręki, poczułam coś
dziwnego, ale przyjemnego.
-Nie, dziękuję
-Na pewno?-chyba chciał się upewnić.
-Naprawdę- posłałam mu znikomy uśmiech. Dotknął mojej ręki i pomógł wsiąść do jego samochodu. Sam zajął miejsce kierowcy i pojechał do domu. ****************************************
Heh, pogodzeni. Nie chciałam długo ich tak torturować ;d.Znowu krótki, ale tłumaczyłam czemu tak jest w zeszłym rozdziale. Przepraszam za błędy. Nie wiem jak skomentować ten rozdział. Chciałam w nim pokazać Be jako jeszcze nierozsądne dziecko, które musi uczyć się na swoich błędach. Nie wiem, czy mi to wyszło... Rozdział miał być dopiero w środę, ale nie mogłam spokojnie usiedzieć ;D. Przez was zarobie pałę z angla <ugh>. Żartuję. Do piątku ( zdarzy się cud, jeżeli dodam koło środy) ;*
-Cześć- powiedziałam, gdy stanęłam obok niego.
-Hej, Be- posłał mi zalotny uśmiech. – to jest Eleanor i Cameron– pokazał na swoich towarzyszy.
-Miło mi poznać- wystawiłam im dłoń, którą po kolei uścisnęli.- Mam na imię Beyonce, ale lubię, gdy mówi się Be- posłałam im ciepły uśmiech.
-Be, Cameron nie ma dzisiaj nikogo na wieczór, potowarzyszysz mu?-spytał. Co?! Przecież miałam iść z Louisem … Nie wspomnę nawet jak zabrzmiało, to co powiedział.
-Jasne, czemu nie- wymusiłam uśmiech. Brunet złapał mnie za rękę, a ja poczułam jak zaczynam się stresować. Po incydencie z Jasonem, dotknąć pozwoliłam się jedynie Perrie. Chciałam mu powiedzieć, żeby mnie puścił, ale kiedyś musiałam się przyzwyczaić do zwykłego dotknięcia ręki. Razem ruszyliśmy w stronę domu Ashley. Na szczęście od lokalu do jej domu było może 300 m. Szybko pokonaliśmy dystans. Kiedy znaleźliśmy się w środku ogarnęła mnie większa panika. Nie chciałam tam być. Byłam głupia, godząc się na takie coś. Powinnam zostać w domu.
-Chodź potańczyć- mruknął mi do ucha Cameron. Czułam jak moje ciało sztywnieje. Spojrzałam na niego przerażona, ale on jedynie pociągnął mnie na parkiet. Dotykał mnie tam gdzie nie chciałam. Próbowałam to przerwać, ale chłopak był za silny. Myślałam, że się rozpłaczę.
-Idź sobie po drinka, a ja muszę iść zadzwonić, bo wcześniej o tym zapomniałam- mój głos drżał. Chłopak z uśmieszkiem przytaknął. Szybko od niego odeszłam, po drodze wyciągając telefon z torebki. Kiedy znalazłam się na zewnątrz od razu, nie wiem czemu, ale wybrałam numer Jasona. Zaskoczył mnie, gdy odebrał niemal od razu.
-Be? Stało się coś?-spytał przejęty.
-Tak, przyjedziesz po mnie? Nie chcę tutaj być dłużej.- mówiłam takim głosem jakbym miała zaraz się rozpłakać.
-Gdzie jesteś?-spytałam szmery, co oznaczało, że ubierał się.
-Dom Ashley Doorson…
-Wiem, gdzie to. – mruknął- Skarbie, będę za kilka minut- powiedział, zanim się rozłączył. Nie chciałam wracać do środka. Stałam na dworze dobre 4 minuty, zanim usłyszałam głos Camerona.
-Czemu nie jesteś w środku- mówił ostro. Nie lubiłam go. Jason, proszę cię…
-Musiałam się przewietrzyć- skłamałam. Chcę tylko być daleko od ciebie.
-Chodź- agresywnie złapał mnie za łokieć.
-Zostaw- zaczęłam się szarpać, ale mało to dawało, bo był zbyt silny. W oddali zobaczyłam światła. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Samochód zatrzymał się obok nas, a z niego wysiadł mój wybawca.
- Radzę ci po dobroci, puść ją-warknął, z zaciśniętą szczęką.
-Ani mi się śni- zakpił. Wiedziałam, że tym porządnie wkurzy Jasona. Cameron szarpnął moim ciałem. Jason pokonał odległość między nami i nim się zorientowałam, jego pięść spotkała się z twarzą Camerona. Upadłam na ziemię, popchnięta przez tego idioty. Nie miałam pojęcie co się wokół mnie dzieje. Długo bezczynnie oglądałam jak Jason okłada pięściami bruneta. Wreszcie podniosłam się i niepewnie złapałam za koszulkę bruneta, ciągnąc go w swoją stronę. Początkowo nie chciał odpuścić, ale potem zwróciłam jego uwagę.
-Nic ci nie jest?-spytał, niepewnie podchodząc do mnie. W moich oczach zebrały
się łzy. Byłam taka głupia. Podeszłam do niego i bez wahania wtuliłam w jego
ciało. Zamiast strachu, jaki czułam nawet przy dotknięciu ręki, poczułam coś
dziwnego, ale przyjemnego. -Nie, dziękuję
-Na pewno?-chyba chciał się upewnić.
-Naprawdę- posłałam mu znikomy uśmiech. Dotknął mojej ręki i pomógł wsiąść do jego samochodu. Sam zajął miejsce kierowcy i pojechał do domu. ****************************************
Heh, pogodzeni. Nie chciałam długo ich tak torturować ;d.Znowu krótki, ale tłumaczyłam czemu tak jest w zeszłym rozdziale. Przepraszam za błędy. Nie wiem jak skomentować ten rozdział. Chciałam w nim pokazać Be jako jeszcze nierozsądne dziecko, które musi uczyć się na swoich błędach. Nie wiem, czy mi to wyszło... Rozdział miał być dopiero w środę, ale nie mogłam spokojnie usiedzieć ;D. Przez was zarobie pałę z angla <ugh>. Żartuję. Do piątku ( zdarzy się cud, jeżeli dodam koło środy) ;*
sobota, 6 września 2014
11.
Wokół mnie było cicho. Słyszałam jedynie czyiś oddech.
Postanowiłam otworzyć oczy. Zamrugałam kilkakrotnie, dziękują, że owa osoba nie
zapaliła lampy, tylko małą lampkę przy łóżku.
Odwróciłam ciężką głowę w bok i o mało nie dostałam zawału. Kto był
siedział obok łóżka? Wszędzie poznałabym tą brązową czuprynę. Nagle wszystko
wróciło do mnie. Jak on mógł ?! Ufałam mu. Właśnie ufałam… Ponownie poczułam
jak moje oczy pieczą. Chciałam stamtąd uciec, nie chciałam być obok niego.
Dodatkowo moja dłoń była ciasno obejmowana przez jego. Wyszarpnęłam rękę i
chciałam się podnieść. Chłopak jednak zorientował się co się dzieje i podniósł
się.
-Be- odezwał się cicho. Przełknęłam ślinę i zamknęłam oczy. Poczułam jak jego palce dotykają mojego ciała.
-Nie dotykaj mnie-szepnęłam. Mój głos nie wyrażał żadnej złości, tylko smutek. Czysty smutek… Mimo to w środku byłam zła.
-Nie wiesz jak mi przykro- usiadł na łóżku i spojrzał mi głęboko w oczy. Mogłam z nich wyczytać to co powiedział. – Nie wiem co we mnie wstąpiło- mówił. Spuściłam wzrok na swoje dłonie. Zauważyłam, że oba nadgarstki miały już lekko fioletowy kolor.
-Czemu to zrobiłeś?-szepnęłam, nie patrząc na niego.
-Ja…-zawahał się. – Mój ojciec robił tak samo- wreszcie dodał bardzo cicho, że nawet ja go ledwo słyszałam. Niepewnie uniosłam wzrok. Jego oczy dziwnie się świeciły. Czyżby on płakał?!
-Jak?- jego ciało było napięte.
-To on wciągnął mnie do tego świata, gdy miałem tyle lat co ty. Widziałem jak po każdej akcji, czy morderstwie pieprzy nową laskę- byłam na niego zła, ale gdy mi to powiedział, moja złość jakby wyparowała. W moich oczach stał się skrzywdzonym chłopcem- Stałem się taki jak on- uniósł głos, ale od razu spuścił wzrok. Walczyłam ze sobą. Miałam ochotę mu wybaczyć, chociaż rozum mi podpowiadał, aby od niego uciekała. Dla osoby z zewnątrz mógł wyglądać jak psychopata, ale ja już trochę go poznałam. Przekonałam się, że potrafi być troskliwy, sympatyczny i przesłodki. Nie wiem czy kiedykolwiek przestanę być mu wdzięczna za to, że zajął się mną, gdy zwątpiłam w życie.
-Muszę to przemyśleć- szepnęłam. – Daj mi czas- zrezygnowany przytaknął
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Piątek*
-Be- odezwał się cicho. Przełknęłam ślinę i zamknęłam oczy. Poczułam jak jego palce dotykają mojego ciała.
-Nie dotykaj mnie-szepnęłam. Mój głos nie wyrażał żadnej złości, tylko smutek. Czysty smutek… Mimo to w środku byłam zła.
-Nie wiesz jak mi przykro- usiadł na łóżku i spojrzał mi głęboko w oczy. Mogłam z nich wyczytać to co powiedział. – Nie wiem co we mnie wstąpiło- mówił. Spuściłam wzrok na swoje dłonie. Zauważyłam, że oba nadgarstki miały już lekko fioletowy kolor.
-Czemu to zrobiłeś?-szepnęłam, nie patrząc na niego.
-Ja…-zawahał się. – Mój ojciec robił tak samo- wreszcie dodał bardzo cicho, że nawet ja go ledwo słyszałam. Niepewnie uniosłam wzrok. Jego oczy dziwnie się świeciły. Czyżby on płakał?!
-Jak?- jego ciało było napięte.
-To on wciągnął mnie do tego świata, gdy miałem tyle lat co ty. Widziałem jak po każdej akcji, czy morderstwie pieprzy nową laskę- byłam na niego zła, ale gdy mi to powiedział, moja złość jakby wyparowała. W moich oczach stał się skrzywdzonym chłopcem- Stałem się taki jak on- uniósł głos, ale od razu spuścił wzrok. Walczyłam ze sobą. Miałam ochotę mu wybaczyć, chociaż rozum mi podpowiadał, aby od niego uciekała. Dla osoby z zewnątrz mógł wyglądać jak psychopata, ale ja już trochę go poznałam. Przekonałam się, że potrafi być troskliwy, sympatyczny i przesłodki. Nie wiem czy kiedykolwiek przestanę być mu wdzięczna za to, że zajął się mną, gdy zwątpiłam w życie.
-Muszę to przemyśleć- szepnęłam. – Daj mi czas- zrezygnowany przytaknął
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Piątek*
Szłam przez szkolny korytarz, naciągając bardziej rękawy
swetra na dłonie.
-Be!- usłyszałam krzyk mojego imienia. Zatrzymałam się i spojrzałam na ową osobę. Stanął przede mną Louis.
-Hej- powiedziałam niepewnie.
-Cześć- pokazał swoje śnieżnobiałe zęby-Tak się zastanawiałem, czy nie poszłabyś dzisiaj na imprezę? Ashley urządza domówkę, a ja chciałbym pójść – zgodzić się, czy nie? Może nie być źle. Może w końcu odstresuję się…
-Jasne- posłałam mu lekki, wymuszony uśmiech.
-Fajnie. Przyjadę po ciebie...
-Nie! Spotkamy się obok Starbucksa, o 19- przytaknął.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
-Be!- usłyszałam krzyk mojego imienia. Zatrzymałam się i spojrzałam na ową osobę. Stanął przede mną Louis.
-Hej- powiedziałam niepewnie.
-Cześć- pokazał swoje śnieżnobiałe zęby-Tak się zastanawiałem, czy nie poszłabyś dzisiaj na imprezę? Ashley urządza domówkę, a ja chciałbym pójść – zgodzić się, czy nie? Może nie być źle. Może w końcu odstresuję się…
-Jasne- posłałam mu lekki, wymuszony uśmiech.
-Fajnie. Przyjadę po ciebie...
-Nie! Spotkamy się obok Starbucksa, o 19- przytaknął.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Stałam w łazience przed lustrem, poprawiając włosy. Na mojej
twarzy był ciut mocniejszy niż zazwyczaj makijaż, czyli dodatkowo zrobiłam
kreski na górnej powiece. A ubrane miałam różową spódniczkę przed kolano, białą
bluzkę i białe, niskie koturny. Spoglądając jeszcze raz w lustro uznałam, że
jestem gotowa. Opuściłam łazienkę i poszłam do pokoju Jasona. Szczerze mówiąc,
to na razie chyba mojego, bo Jason wyniósł się na jakiś czas z niego. W
pomieszczeniu założyłam na ręce bransoletki, które zakrywały siniaki na rękach.
Wzięłam do ręki jeszcze kurtkę i torebkę, gdzie znajdował się mój telefon i
portfel.
Zeszłam ze schodów, a oczy wszystkich skierowały się na
mnie.
-Wybierasz się gdzieś?-spytał Liam, unosząc brwi. Wywróciłam oczami.
-Nie ubrałam się tak, aby siedzieć cały wieczór przed telewizorem.
-Gdzie idziesz?-wtrącił się Niall.
-Wychodzę na małą imprezę – kącik moich ust uniósł się do góry.
-O której będziesz?- tym razem to Zayn zabrał głos. Serio powinni przestać.
-Nie wiem, może przed północą- wzruszyłam ramionami.
-Dobra, jakby coś to dzwoń- przytaknęłam na to co powiedział Liam i przelotnie zerknęłam na Jasona. Mój żołądek się ścisnął, kiedy zobaczyłam jego przygnębione oczy.
*********************************
Taki na szybko ;/, dodatkowo strasznie krótki. Niektórzy narzekają, że są krótkie, ale ja mam już rozplanowane, gdzie mają się kończyć. Następne będą krótkie, dlatego postaram się dodać także w tygodniu ( koło środy , o ile będę mieć możliwość napisania go.). Nie bójcie się jednak, bo nie zostawię tego bloga ( stał się moim oczkiem w głowie ;D). miłego czytania ;*
Ps, przepraszam za błędy ;d.
-Wybierasz się gdzieś?-spytał Liam, unosząc brwi. Wywróciłam oczami.
-Nie ubrałam się tak, aby siedzieć cały wieczór przed telewizorem.
-Gdzie idziesz?-wtrącił się Niall.
-Wychodzę na małą imprezę – kącik moich ust uniósł się do góry.
-O której będziesz?- tym razem to Zayn zabrał głos. Serio powinni przestać.
-Nie wiem, może przed północą- wzruszyłam ramionami.
-Dobra, jakby coś to dzwoń- przytaknęłam na to co powiedział Liam i przelotnie zerknęłam na Jasona. Mój żołądek się ścisnął, kiedy zobaczyłam jego przygnębione oczy.
*********************************
Taki na szybko ;/, dodatkowo strasznie krótki. Niektórzy narzekają, że są krótkie, ale ja mam już rozplanowane, gdzie mają się kończyć. Następne będą krótkie, dlatego postaram się dodać także w tygodniu ( koło środy , o ile będę mieć możliwość napisania go.). Nie bójcie się jednak, bo nie zostawię tego bloga ( stał się moim oczkiem w głowie ;D). miłego czytania ;*
Ps, przepraszam za błędy ;d.
piątek, 5 września 2014
10.
Jason zaparkował samochód na podjeździe, a ja wyskoczyłam z
auta. Poprawiłam swoją bluzkę i ruszyłam do wyjścia. W korytarzu zdjęłam vansy
i weszłam do kuchni, której było słychać głosy.
-Hej, chłopaki- posłałam im uśmiech . Gdy się tam znalazłam o mało nie wybuchłam śmiechem na widok ich robiących, chyba obiad…
-Hej, Be sprawdzisz, czy to ciasto ma dobrą konsystencję?-spytał Niall, uparcie mieszając „ ciasto” w misce. Podeszłam do niego i gdy zobaczyłam skorupki jajek w misce byłam, mało mówiąc załamana.
-Niall- położyłam dłoń na jego ramieniu- wyrzuć to ciasto, zrobimy nowe- powiedziałam, starając się go nie urazić.
-Co? Czemu?- spytał zdziwiony.
-Chcesz jeść z skorupkami?-uniosłam brwi. Pokręcił przecząco głową
-Byłem zdzwiony, gdy chłopaki mi powiedzieli, że mam je dodać-zmarszczył brwi. Przybiłam tzw. face palma.
-Który to był?-położyłam ręce na biodrach.
-Chyba się nie gniewasz?-Jason szepnął mi na ucho, gdy podszedł do mnie. Swoją posturą zasłonił mnie całą. Położyła ręce po obu stronach moje ciała, uśmiechając się do mnie zalotnie. A to cwaniak! Moje policzki oblał rumieniec, więc spuściłam głowę.
-Ni…e- zająkałam się. Usłyszałam jego śmiech.
-Jason, nie stresuj tak dziewczyny, bo ucieknie od ciebie-zaśmiał Zayn. Mogłam się domyślić, że brunet wywraca oczami. Zaraz po tym poczułam, że mogę już normalnie oddychać. Może oddychać, ale moje ręce wciąż się trzęsły.
-Gdzie te składniki, musimy zrobić ciasto. Chcecie go, co nie? Gdzie jajka? Miska –zaczęłam mówić jak najęta. Nie wiem co się ze mną działo. Jason pierwszy raz tak na mnie zadziałał. Odwróciłam się i od razu na kogoś wpadłam. Poczułam jak owa osoba łapie mnie za przedramiona. Uniosłam wzrok napotykając piękne czekoladowe tęczówki. Tylko jedna osoba miała je tak piękne- Jason.
-Be, uspokój się, bo zejdziesz na zawał- uniósł brwi do góry.
-Ja? Przecież ja jestem spokojna- chciałam się uśmiechnąć, ale powstał z tego grymas.
-Ona potrzebuje chyba snu- wtrącił Ryan.
-Nic mi nie jest- warknęłam zirytowana.
-Czyżby?- spytał Niall.
-To wszystko jego wina- tupnęłam nogą, wydęłam wargę i skrzyżowałam ręce na piesiach jak małe dziecko.
-Czyja?-dopytywał Zayn. Jedną ręką pokazałam na Jasona, a druga opuściłam.
-Znowu wszystko na mnie- stwierdził rozbawiony brunet. Wzruszyłam ramionami i odwróciłam się w stronę blatu, łapiąc miskę i wsypują tam należną ilość mąki.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
O 18 przyszła Perrie. Do godziny 9 wieczorem gadałyśmy o pierdołach. Dziewczyna głównie opowiadała mi o Zaynie i innych chłopakach. Co dziwne o Jasonie wiedziała najmniej. Tylko tyle, że ma 21 lat, oraz że od urodzenia mieszka w Stratford. Nic więcej! Tłumaczyła mi, że nie zbyt za sobą przepadają. Zwierzyłam się jej się też z zakończenia przyjaźni z Evą. Perr naprawdę pocieszyła mnie i podniosła na duchu z czego byłam jej bardzo wdzięczna. Po całej rozmowie ona poszła do pokoju Zayna, a ja do Jasona. Zmieniłam ubrania na jego koszulkę, oraz krótkie spodenki. Ułożyłam się na jego łóżku i leżałam tam tak długo, aż drzwi do sypialni się nie otworzyły. Nie słyszałam kiedy weszli do domu. Uniosłam głowę i spojrzałam na bruneta. Moje serce jakby się zatrzymało, gdy zobaczyłam, że jego biała jego poplamiona czymś czerwonym, tak samo jak dłonie. Ślady były świeże bo te na jego bluzce nie wyschły jeszcze. Wolałam się nawet nie odzywać. Bałam się usłyszeć co to jest, chociaż dobrze wiedziałam, że to krew. Zręcznie złapał koszulkę i pozbył się jej. Spojrzałam z obawą w jego oczy. To co zobaczyłam przerosło mnie. Były one całkowicie puste. Nie mogłam wyczytać z nich żadnych emocji. Wczołgał się na łóżko i znalazł się nade mną. Patrzyłam wciąż na jego twarz, którą przybliżył i złączył nasze usta razem. Dziwiłam się, że nie był to delikatny pocałunek jak zawsze. Tym razem całował mnie zachłannie i bez emocji. Podparł się na jednej ręce, a drugą zaczął wkładać pod moja koszulkę. Tego było za wiele. Nie chciałam tego. Zaczęłam się szarpać i chciałam krzyczeć, ale skutecznie mi to uniemożliwiał. Bałam się. Bałam się… jego. To nie był mój Jasi, tylko jakiś potwór. Moje oczy wypełniły się łzami, które popłynęły po policzkach. Czułam się bezsilna. Chciałam cokolwiek zrobić, ale był zbyt silny. Kiedy oderwał się od moich ust i przeniósł swoje wargi na moja szyję, uznałam, że to moja szansa.
-Pomocy! Pomocy!- zdążyłam zrobić to jedynie dwa razy, bo chłopak złapał mocno moje nadgarstki i ponownie przyłożył usta do moich. Miałam tą głupia nadzieję, że ktoś jednak mnie usłyszał. Czułam, że dłonie zaczynają mi drętwieć od jego uścisku. Jakby czytał mi w myślach i puścił je, ale zaraz po tym usłyszałam dźwięk rozrywanego materiału. Głośny huk wypełnił pokój. Ktoś otworzył drzwi. Nagle przestałam czuć jego ciężar na sobie. Spojrzałam kto był w pokoju- wszyscy. Ja mimo to leżałam tam jakby skamieniała. Bałam się ruszyć. Słyszałam jego krzyki. Krzyczał głośno, ale ja zaczęłam słyszeć go jakby go tutaj nie było. Później nastała jedynie ciemność…
****************************************
Krótki ;/. Nie wychodzi mi pisanie długich. z góry przepraszam za błędy. Pisałam go na telefonie, w szkole i to jeszcze na lekcji. To cud, że nie zostałam złapana, ale mniejsza o to. Co o nim sądzicie? Średnio jestem z niego zadowolona ...
-Hej, chłopaki- posłałam im uśmiech . Gdy się tam znalazłam o mało nie wybuchłam śmiechem na widok ich robiących, chyba obiad…
-Hej, Be sprawdzisz, czy to ciasto ma dobrą konsystencję?-spytał Niall, uparcie mieszając „ ciasto” w misce. Podeszłam do niego i gdy zobaczyłam skorupki jajek w misce byłam, mało mówiąc załamana.
-Niall- położyłam dłoń na jego ramieniu- wyrzuć to ciasto, zrobimy nowe- powiedziałam, starając się go nie urazić.
-Co? Czemu?- spytał zdziwiony.
-Chcesz jeść z skorupkami?-uniosłam brwi. Pokręcił przecząco głową
-Byłem zdzwiony, gdy chłopaki mi powiedzieli, że mam je dodać-zmarszczył brwi. Przybiłam tzw. face palma.
-Który to był?-położyłam ręce na biodrach.
-Chyba się nie gniewasz?-Jason szepnął mi na ucho, gdy podszedł do mnie. Swoją posturą zasłonił mnie całą. Położyła ręce po obu stronach moje ciała, uśmiechając się do mnie zalotnie. A to cwaniak! Moje policzki oblał rumieniec, więc spuściłam głowę.
-Ni…e- zająkałam się. Usłyszałam jego śmiech.
-Jason, nie stresuj tak dziewczyny, bo ucieknie od ciebie-zaśmiał Zayn. Mogłam się domyślić, że brunet wywraca oczami. Zaraz po tym poczułam, że mogę już normalnie oddychać. Może oddychać, ale moje ręce wciąż się trzęsły.
-Gdzie te składniki, musimy zrobić ciasto. Chcecie go, co nie? Gdzie jajka? Miska –zaczęłam mówić jak najęta. Nie wiem co się ze mną działo. Jason pierwszy raz tak na mnie zadziałał. Odwróciłam się i od razu na kogoś wpadłam. Poczułam jak owa osoba łapie mnie za przedramiona. Uniosłam wzrok napotykając piękne czekoladowe tęczówki. Tylko jedna osoba miała je tak piękne- Jason.
-Be, uspokój się, bo zejdziesz na zawał- uniósł brwi do góry.
-Ja? Przecież ja jestem spokojna- chciałam się uśmiechnąć, ale powstał z tego grymas.
-Ona potrzebuje chyba snu- wtrącił Ryan.
-Nic mi nie jest- warknęłam zirytowana.
-Czyżby?- spytał Niall.
-To wszystko jego wina- tupnęłam nogą, wydęłam wargę i skrzyżowałam ręce na piesiach jak małe dziecko.
-Czyja?-dopytywał Zayn. Jedną ręką pokazałam na Jasona, a druga opuściłam.
-Znowu wszystko na mnie- stwierdził rozbawiony brunet. Wzruszyłam ramionami i odwróciłam się w stronę blatu, łapiąc miskę i wsypują tam należną ilość mąki.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
O 18 przyszła Perrie. Do godziny 9 wieczorem gadałyśmy o pierdołach. Dziewczyna głównie opowiadała mi o Zaynie i innych chłopakach. Co dziwne o Jasonie wiedziała najmniej. Tylko tyle, że ma 21 lat, oraz że od urodzenia mieszka w Stratford. Nic więcej! Tłumaczyła mi, że nie zbyt za sobą przepadają. Zwierzyłam się jej się też z zakończenia przyjaźni z Evą. Perr naprawdę pocieszyła mnie i podniosła na duchu z czego byłam jej bardzo wdzięczna. Po całej rozmowie ona poszła do pokoju Zayna, a ja do Jasona. Zmieniłam ubrania na jego koszulkę, oraz krótkie spodenki. Ułożyłam się na jego łóżku i leżałam tam tak długo, aż drzwi do sypialni się nie otworzyły. Nie słyszałam kiedy weszli do domu. Uniosłam głowę i spojrzałam na bruneta. Moje serce jakby się zatrzymało, gdy zobaczyłam, że jego biała jego poplamiona czymś czerwonym, tak samo jak dłonie. Ślady były świeże bo te na jego bluzce nie wyschły jeszcze. Wolałam się nawet nie odzywać. Bałam się usłyszeć co to jest, chociaż dobrze wiedziałam, że to krew. Zręcznie złapał koszulkę i pozbył się jej. Spojrzałam z obawą w jego oczy. To co zobaczyłam przerosło mnie. Były one całkowicie puste. Nie mogłam wyczytać z nich żadnych emocji. Wczołgał się na łóżko i znalazł się nade mną. Patrzyłam wciąż na jego twarz, którą przybliżył i złączył nasze usta razem. Dziwiłam się, że nie był to delikatny pocałunek jak zawsze. Tym razem całował mnie zachłannie i bez emocji. Podparł się na jednej ręce, a drugą zaczął wkładać pod moja koszulkę. Tego było za wiele. Nie chciałam tego. Zaczęłam się szarpać i chciałam krzyczeć, ale skutecznie mi to uniemożliwiał. Bałam się. Bałam się… jego. To nie był mój Jasi, tylko jakiś potwór. Moje oczy wypełniły się łzami, które popłynęły po policzkach. Czułam się bezsilna. Chciałam cokolwiek zrobić, ale był zbyt silny. Kiedy oderwał się od moich ust i przeniósł swoje wargi na moja szyję, uznałam, że to moja szansa.
-Pomocy! Pomocy!- zdążyłam zrobić to jedynie dwa razy, bo chłopak złapał mocno moje nadgarstki i ponownie przyłożył usta do moich. Miałam tą głupia nadzieję, że ktoś jednak mnie usłyszał. Czułam, że dłonie zaczynają mi drętwieć od jego uścisku. Jakby czytał mi w myślach i puścił je, ale zaraz po tym usłyszałam dźwięk rozrywanego materiału. Głośny huk wypełnił pokój. Ktoś otworzył drzwi. Nagle przestałam czuć jego ciężar na sobie. Spojrzałam kto był w pokoju- wszyscy. Ja mimo to leżałam tam jakby skamieniała. Bałam się ruszyć. Słyszałam jego krzyki. Krzyczał głośno, ale ja zaczęłam słyszeć go jakby go tutaj nie było. Później nastała jedynie ciemność…
****************************************
Krótki ;/. Nie wychodzi mi pisanie długich. z góry przepraszam za błędy. Pisałam go na telefonie, w szkole i to jeszcze na lekcji. To cud, że nie zostałam złapana, ale mniejsza o to. Co o nim sądzicie? Średnio jestem z niego zadowolona ...
wtorek, 2 września 2014
9.
Czwartek i piątek, tak samo jak weekend zleciał bardzo
szybko. O wiele za szybko. W poniedziałek o 7 rano podniosłam swój tyłek z
łóżka, tym samym uważając aby nie obudzić Jasona. Podeszłam do swojej małej
torby i wybrałam z niej te same jeansy i zwykłą białą bluzkę, oraz kosmetyczkę.
Wymknęłam się z pokoju i powędrowałam do łazienki. Szybko zamieniłam bluzkę
bruneta na przygotowane rzeczy i stanęłam przed lustrem. Przemyłam twarz zimną
wodą i wytarłam ją miękkim ręcznikiem. Szybko pomalowałam rzęsy tuszem, a także
poczesałam włosy i upięłam je w wysokiego kucyka. Uznałam, że wyglądam dobrze,
dlatego opuściłam pomieszczenie i ponownie weszłam do sypialni bruneta. Po
cichu wyciągnęłam ubrania jakie miałam w
torbie i układając je starannie na szafce . Wyrwałam z zeszytu jedną
kartkę i napisałam Jasonowi notkę „ Poszłam do szkoły. Kończę lekcji o 13,
dlatego spodziewaj się mnie po tej godzinie. Xoxo „. Położyłam kartkę na szafce
nocnej obok jego strony łóżka. Uśmiechnęłam się. Nie mogłam się powstrzymać .
Odblokowałam telefon i włączyłam aparat. Stanęłam obok łóżka i przybliżyłam
komórkę najbliżej jego twarzy, a następnie pstryknęłam zdjęcie. Wyszczerzyłam
się, oglądając wykonane zdjęcie. Od razu ustawiłam je jako tapeta.
Bezszelestnie opuściłam jego sypialnie i
zeszłam na dół. W salonie zastałam jedynie Liama.-Hej-szepnęłam, spoglądając na niego z dołu. Tak jak wszyscy był ode mnie wyższy. Cóż jeżeli ma się niecałe 160 cm wzrostu to sporo osób jest od ciebie wyższe..
-Cześć- uśmiechnął się promiennie.- Dobrze spałaś?-spytał. Lubiłam Liama, był z nich wszystkich najmilszy
-Tak, dziękuję. A ty?
-Całą noc przez cienką ścianę słyszałem jęki Perrie, uwierz mi, nie jest to zbyt przyjemne- mruknął. Chciało mi się śmiać, ale pomyślałam, że nie będę niegrzeczna i powstrzymałam się. – Odwieźć cię mała?-spytał
-Jasne, duży. – zaśmiałam się tym razem.
-Sugerujesz coś?-uniósł brwi.
-To ty doszukujesz się podtekstu, nie ja- mrugnęłam do niego .
-Dobra jesteś- zaśmialiśmy się- Weź cos do jedzenia, bo będziesz głodna.
-Dobrze tato- powiedziałam sarkastycznie i skierowałam się do kuchni. Łapałam za zimny kawałek wczorajszej pizzy i wróciłam do salonu, siadając na kanapie. – Zadowolony?-spytałam z pełną buzią.
-Nawet nie wiesz jak bardzo- skrzyżował ręce spojrzał na mnie z drugiego końca kanapy- dobrze wiesz, ze Jason by urwał mi jaja, gdybym nie wcisnął ci śniadania- szybko zjadłam swoją pizzę i byłam gotowa do wyjścia. W korytarzu ubrałam na ramiona swoją skórzaną kurtkę, a na stopy vansy. Na ramię ubrałam jeszcze torbę i razem z Liamem opuściliśmy dom. Szybko wskoczyłam na miejsce pasażera w jego aucie, a on wyjechał na ulicę. Droga nie była długa.
-Do zobaczenia- pocałowałam go w policzek i wyskoczyłam z auta. Poprawiłam torbę na ramieniu i ruszyłam do szkoły. Akurat zdążyłam, bo w chwili przekroczenia progu usłyszałam dzwonek.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
-Be, na pewno wszystko ok?-spytała Eva, idąc za rękę z
Jamesem.
-Tak, już wszystko dobrze- uśmiechnęłam się blado, ukradkiem, spoglądając na swoją rękę.
-W takie razie, to dobrze- zaśmiała się ze swojej wypowiedzi- ale wiesz jakby co to gadaj- spojrzał na mnie poważnie.
-Jasne, jasne- mruknęłam.
-Patrzcie tam- zaczął James. Spojrzałam tak gdzie pokazywał i zobaczyłam jak zwykle zabójczo przystojnego Jasona. Uśmiechnęłam się sama do siebie- Co ten tutaj robi, to chyba ten słynny McCann. Co ja gadam, to na 100% on- stwierdził.
-Może na kogoś czeka?-zaproponowała Eva.
-A która by go chciała? To zabójca, ćpun, pijak i tyle- prychnął
-Możesz go nie obrażać?-syknęłam. Oboje spojrzeli na mnie zaszokowanie, ale ja ich zignorowałam, tylko zbiegłam ze schodów budynku i jeszcze szybciej zaczęłam biegnąć w jego kierunku. Gdy mnie dostrzegł szeroko się uśmiechnął i rozłożył ramiona. Wpadłam w nie i od razu wtuliłam się w jego ciało. Obwinął ramiona wokół mnie i mocniej do siebie przyciągnął. Zaciągnęłam się jego zapachem i od razu poczułam dreszcze na całym ciele.
-Tęskniłam, Jasi- uśmiechnęłam się szeroko.
-Ja za tobą też- mruknął, tak, że tylko ja mogłam go usłyszeć.- twoi przyjaciele dziwnie się na nas patrzą.- wzruszyłam jedynie ramionami. Oderwałam się od niego i wreszcie spojrzałam na jego nieskazitelną twarz. –Jedziemy do domu?-spytał. Przytaknęłam. Odwróciłam sie do Jamesa i Evy, a następnie pomachałam im. Wsiadłam na miejsce pasażera i wreszcie w aucie złapał za mój podbródek i delikatnie pocałował moje usta. W moim brzuchu wybuchło stado motyli. Był tak delikatny, że wręcz rozpływałam się. – Jak było w szkole?-spytał. Oszołomiona wzruszyłam ramionami, starając pod włosami ukryć się rumieńce. Mój telefon zaczął dzwonić, więc wyciągnęłam go z kieszeni jeansów. Gdy zobaczyłam, ze dzwoniła Eva, zaczerpnęła zdenerwowana dużo powietrza. Niepewnie nacisnęłam zieloną słuchawkę i przyłożyłam do ucha, gotowa usłyszeć opieprz.
-Kurczę, Be!- wydarła się do słuchawki- Co ty sobie myślisz?! Wiesz w ogóle co to za człowiek?! Myślałam, że jesteś mądrzejsza! To Jason pieprzony McCann!- przygryzłam wargę, spuszczając wzrok.
-Boże, Eva, nie wydzieraj się tak- wreszcie się odezwałam- Tak, wiem kto to, do cholery!- uniosłam wzrok. Jason oderwał wzrok od jezdni i spojrzał na mnie zdziwiona. Pokręciłam przecząco głową. – Posłuchaj mnie- zażądałam- to moje życie i to ja decyduję z kim się spotykam. Ja ci nie mówię, że James jest niewidomo kim, więc ty też z łaski swojej przestań się tak czepiać.
-Dobrze- prychnęła. – W takim razie nie możemy się przyjaźnić. Nie będę się zadawać z dziewczyną, której chłopak jest najgorszym zerem i na samym dnie.
-Dobrze, bo ja nie chcę się przyjaźnić z pustą lalą- syknęłam- Nic nie wiesz, więc nie oceniaj, bo kiedyś to może do ciebie wrócić- powiedziałam, zanim rozłączyłam. Przetarłam twarz rękami, głęboko wzdychając.
-Co się stało, aniołku?-spytał. Jak go nie lubić?! Przecież Jason to tak naprawdę dobry człowiek, tylko pogubiony. Dopóki dla mnie będzie dobry mam w dupie czym się zajmuje.
-Moja BYŁA przyjaciółka- szepnęłam.
-Pokłóciłyście się?- spojrzał na mnie. Przytaknęłam. -Co powiesz na to, aby zaprosił tą blondi z którą rozmawiałaś wtedy na imprezie?- spytał unosząc brwi, z lekkim uśmiechem.
-Perrie?!- spojrzałam na niego zaciekawiona- to by było super!
-To świetnie. Zostanie z tobą, bo z chłopakami musimy gdzieś pójść w nocy.
-Zgaduję, że nie mam pytać gdzie- mruknęłam.
-Dokładnie, skarbie- mrugnął do mnie. Mimo, że byłam niesamowicie ciekawa, to postanowiłam go nie denerwować. Nie lubiłam, gdy się wkurzał…
*******************************
Cześć miśki! Niespodzianka! Rozdział miał być dopiero w piątek, ale nie miałam co robić, więc jest teraz! Jak mi wyszedł? Dziękuję, że jest już tyle wyświetleń! To jest niesamowite ;). Następny w sobotę ;*. Do następnego !
-Tak, już wszystko dobrze- uśmiechnęłam się blado, ukradkiem, spoglądając na swoją rękę.
-W takie razie, to dobrze- zaśmiała się ze swojej wypowiedzi- ale wiesz jakby co to gadaj- spojrzał na mnie poważnie.
-Jasne, jasne- mruknęłam.
-Patrzcie tam- zaczął James. Spojrzałam tak gdzie pokazywał i zobaczyłam jak zwykle zabójczo przystojnego Jasona. Uśmiechnęłam się sama do siebie- Co ten tutaj robi, to chyba ten słynny McCann. Co ja gadam, to na 100% on- stwierdził.
-Może na kogoś czeka?-zaproponowała Eva.
-A która by go chciała? To zabójca, ćpun, pijak i tyle- prychnął
-Możesz go nie obrażać?-syknęłam. Oboje spojrzeli na mnie zaszokowanie, ale ja ich zignorowałam, tylko zbiegłam ze schodów budynku i jeszcze szybciej zaczęłam biegnąć w jego kierunku. Gdy mnie dostrzegł szeroko się uśmiechnął i rozłożył ramiona. Wpadłam w nie i od razu wtuliłam się w jego ciało. Obwinął ramiona wokół mnie i mocniej do siebie przyciągnął. Zaciągnęłam się jego zapachem i od razu poczułam dreszcze na całym ciele.
-Tęskniłam, Jasi- uśmiechnęłam się szeroko.
-Ja za tobą też- mruknął, tak, że tylko ja mogłam go usłyszeć.- twoi przyjaciele dziwnie się na nas patrzą.- wzruszyłam jedynie ramionami. Oderwałam się od niego i wreszcie spojrzałam na jego nieskazitelną twarz. –Jedziemy do domu?-spytał. Przytaknęłam. Odwróciłam sie do Jamesa i Evy, a następnie pomachałam im. Wsiadłam na miejsce pasażera i wreszcie w aucie złapał za mój podbródek i delikatnie pocałował moje usta. W moim brzuchu wybuchło stado motyli. Był tak delikatny, że wręcz rozpływałam się. – Jak było w szkole?-spytał. Oszołomiona wzruszyłam ramionami, starając pod włosami ukryć się rumieńce. Mój telefon zaczął dzwonić, więc wyciągnęłam go z kieszeni jeansów. Gdy zobaczyłam, ze dzwoniła Eva, zaczerpnęła zdenerwowana dużo powietrza. Niepewnie nacisnęłam zieloną słuchawkę i przyłożyłam do ucha, gotowa usłyszeć opieprz.
-Kurczę, Be!- wydarła się do słuchawki- Co ty sobie myślisz?! Wiesz w ogóle co to za człowiek?! Myślałam, że jesteś mądrzejsza! To Jason pieprzony McCann!- przygryzłam wargę, spuszczając wzrok.
-Boże, Eva, nie wydzieraj się tak- wreszcie się odezwałam- Tak, wiem kto to, do cholery!- uniosłam wzrok. Jason oderwał wzrok od jezdni i spojrzał na mnie zdziwiona. Pokręciłam przecząco głową. – Posłuchaj mnie- zażądałam- to moje życie i to ja decyduję z kim się spotykam. Ja ci nie mówię, że James jest niewidomo kim, więc ty też z łaski swojej przestań się tak czepiać.
-Dobrze- prychnęła. – W takim razie nie możemy się przyjaźnić. Nie będę się zadawać z dziewczyną, której chłopak jest najgorszym zerem i na samym dnie.
-Dobrze, bo ja nie chcę się przyjaźnić z pustą lalą- syknęłam- Nic nie wiesz, więc nie oceniaj, bo kiedyś to może do ciebie wrócić- powiedziałam, zanim rozłączyłam. Przetarłam twarz rękami, głęboko wzdychając.
-Co się stało, aniołku?-spytał. Jak go nie lubić?! Przecież Jason to tak naprawdę dobry człowiek, tylko pogubiony. Dopóki dla mnie będzie dobry mam w dupie czym się zajmuje.
-Moja BYŁA przyjaciółka- szepnęłam.
-Pokłóciłyście się?- spojrzał na mnie. Przytaknęłam. -Co powiesz na to, aby zaprosił tą blondi z którą rozmawiałaś wtedy na imprezie?- spytał unosząc brwi, z lekkim uśmiechem.
-Perrie?!- spojrzałam na niego zaciekawiona- to by było super!
-To świetnie. Zostanie z tobą, bo z chłopakami musimy gdzieś pójść w nocy.
-Zgaduję, że nie mam pytać gdzie- mruknęłam.
-Dokładnie, skarbie- mrugnął do mnie. Mimo, że byłam niesamowicie ciekawa, to postanowiłam go nie denerwować. Nie lubiłam, gdy się wkurzał…
*******************************
Cześć miśki! Niespodzianka! Rozdział miał być dopiero w piątek, ale nie miałam co robić, więc jest teraz! Jak mi wyszedł? Dziękuję, że jest już tyle wyświetleń! To jest niesamowite ;). Następny w sobotę ;*. Do następnego !
Subskrybuj:
Posty (Atom)