niedziela, 15 lutego 2015
Ważne
Postanowiłam usunąć rozdziały z pierwszej wersji 2 część, a ta drugą wersję zrobić jako ciąg dalszy. Bardzo przepraszam za zamieszanie. Teraz już mam poukładane i wiem jak potoczą się losy bohaterów.
wtorek, 10 lutego 2015
28.
Minęły dwa tygodnie. Niesamowicie długie dwa tygodnie. W
zasadzie w ogóle nie opuszczałam swojego pokoju. Zapewne zachowywałam się jak
idiotka, wciąż mocząc swoją poduszkę. Ale to było silniejsze ode mnie. Czułam się dziwnie w tym czasie. Nie
potrafiłam tego opisać. Ciągły ucisk w żołądku, nie pozwolił mi nic zjeść, a
myśli, które wciąż zajmował Jason nie pomagały mi w niczym.
Westchnęłam i przycisnęłam twarz do poduszki, krzycząc w nią. Usłyszałam ciche pukanie, a zaraz po tym drzwi mojego pokoju się otworzyły.
-Be, kochanie, przyszła dziewczyna. Przedstawiła się jako Perrie i powiedziała, że ma do ciebie bardzo ważna sprawę.- z początku nie chciałam iść na dół, ale pomyślałam, że ona nie była niczemu winna. Podniosłam się z łóżka i nieśpiesznie zeszłam na dół. Kiedy spojrzałam na Perrie, zamarłam. Ona była zapłakana, tak sama jak ja.
-Co się stało?-spytałam, podchodząc do niej.
-Be, musisz ze mną jechać. Chodzi o Jasona…- kiedy usłyszałam to imię przygryzłam mocno wargę. – musisz jechać, on leży w szpitalu, walczy o życie- kiedy to powiedziała, poczułam jak robi się niesamowicie zimno. Rozchyliłam wargi i nie zastanawiając się wiele w holu wsunęłam buty na stopy i wyszłam z domu, kierując się do szpitala. – Be, chodź pojedziemy razem- wsiadłam do jej samochodu, a ona pojechała w właściwą stronę.
-Szybciej!- krzyknęłam rozpaczliwie. Moje oczy wciąż były mokre, ale łzy nie spływały po moich policzkach. Patrzyłam przez przednią szybę pustym wzrokiem. Czułam się jakby jakaś część mnie została w domu, dalej nie dowierzając tego, co powiedziała Perrie.
Kiedy blondynka zatrzymała się przed szpitalem wystrzeliłam, z auta jak torpeda. Zaczęłam biec w stronę wejścia. Dopiero gdy zatrzymałam na środku holu, zaczęłam gorączkowo się rozglądać. Czułam się jakbym dostała świra.
-Be, uspokój się- usłyszałam głos Perr.
-Gdzie on jest?-spytałam ją, patrząc morderczym wzrokiem. Ona jedynie westchnęła i zaczęła kierować mnie na 2 piętro. Kiedy wleciałam tam schodami z daleka zobaczyłam wszystkich na korytarzu. Pobiegałam tam, zwracając na siebie uwagę wszystkich. Spojrzeli na mnie z wielkim zdziwieniem, ale ja ich zignorowałam. Stanęłam przed szybą i spojrzałam do środka Sali, to coś we mnie pękło. Zakryłam usta rękami, nie dowierzając temu, co zobaczyłam. W jednej chwili łzy zaczęły płynąc po moich policzkach, a ja nie mogłam złapać powietrza. Czułam wielki ucisk w klatce piersiowej. Odwróciłam się i oparłam o ścianę. Zjechałam po niej, siadając na podłodze. Schowałam twarz w dłoniach, nie mogąc opanować się. Te łzy nie mogły nawet dorównać tym, które wylewałam przez całe dwa tygodnie. Kiedy poczułam dłoń na ramieniu uniosłam delikatnie głowę, ale i tak nic nie zobaczyłam. Obraz był rozmazany.
-Be, on się obudzi, musi.- rozpoznałam głos Ryana. Bez zastanowienia objęłam jego szyję i mocno przytuliłam.
`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dopiero po zmroku podszedł do nas lekarz i pozwolił jednej osobie wejść do niego. Wszyscy od razu kazali zrobić to mi. Ale nie zapytali czy chcę. Nie wiedziałam, czy potrafię tam wejść. Nie wiedziałam, czy mogę na niego spojrzeć, gdy był w tym stanie. Ale postanowiłam spróbować. Kiedy wchodziłam do środka moje ciało całe się trzęsło, nie tylko przez strach, ale nie doszłam jeszcze do siebie po ataku łez. Podeszłam do jego łóżka i przysunęłam sobie małe krzesełko, siadając na nic. W Sali paliło się jedynie małe światełko, więc dobrze go nie widziałam. A może wcale nie chciałam. Bałam się tego co mogłam zobaczyć.
-Jason, jestem na ciebie zła, wiesz?- zaczęłam. Wiedziałam, że mówienie do niego nic nie da, ale gdybym nie odezwała się, to bym chyba zwariowała. – Czemu ty nigdy nie uważasz?- wyciągnęłam dwoją dłoń i delikatnie dotknęłam jego skóry.- jeżeli umrzesz, ja też się zabiję, słyszysz!- nim się zorientowałam potok łez znowu zaczął płynąć po moich policzkach. Oparłam głowę o pościel, wciąż trzymając jego rękę.
Nie wiem ile tak spędziłam, ale gdy poczułam dłoń na ramieniu, uniosłam głowę. Kiedy zobaczyłam Harrego, wcale nie się ucieszyłam.
-Powinnaś iść do domu…-zaczął, ale spojrzałam na niego groźnie, więc się zamknął.
-Nie, nawet o tym nie myślę. Nie odstąpię go na krok- zaczęłam gorączkowo tłumaczy.
-To chociażby idź coś zjeść…
-Nie jestem głodna- powiedziałam jednie i przeniosłam wzrok na Jasona. Wciąż miał zamknięte oczy.
-Eh… Be, powinnaś coś wiedzieć.-zaczął znowu. Po tonie jego głosu, wywnioskowałam, że nie będą to dobre wieści.
-Co?- spojrzałam na niego, nawet na moment nie puszczając dłoni Jasona.
-Lekarze pytali nas o zgodę o odłączeniu go od aparatury podtrzymującej życie- kiedy to usłyszałam, patrzyłam na Harrego, nie dowierzając.
-Chyba się nie zgodziliście- od razu stwierdziłam.
-tak, oprócz Ryana, ale też chcemy znać twoje zdanie- to co słyszałam od niego zdawało się być najgorszym koszmarem w życiu.
-Nie, nigdy w życiu- może to oklepane, ale ponownie się rozpłakałam. Byłam beksą. – Nie wierzę, że się zgodziliście. Nie wierzę nawet w to, że o to spytaliście. Od razu go skreślacie, ale ja w niego wierzę, jasne? Jason wie, że musi się obudzić- spuściłam głowę i pozwoliłam swobodnie łzom opadać na pościel- Z resztą, wyjdź stąd. Nie macie prawa po tym nawet nazywać się jego przyjaciółmi- syknęłam, nawet na niego nie patrząc.
-Świrujesz- stwierdził. Nie zareagowałam na jego uwagę. Miałam gdzieś co o mnie myślał.
-Jason, proszę cię, nie zostawiaj mnie- szepnęłam do niego. – Jeżeli się obudzisz, obiecuję ci, że już zawsze będę obok. To obietnica. Nie poddam się nigdy bez walki. Tylko proszę, obudź się, kochanie. – dalej nic. Miałam nadzieję, że się obudzi, gdy będę do niego mówić.
******************************
Hejcia, jak się podoba? Jesteście zaskoczeni? Ja też jestem zaskoczona swoimi pomysłami. Od razu mówię, że w następnych 4 - 6 rozdziałach będzie życie Be. Tak jakoś mi to wyszło. Przepraszam za błędy.
Westchnęłam i przycisnęłam twarz do poduszki, krzycząc w nią. Usłyszałam ciche pukanie, a zaraz po tym drzwi mojego pokoju się otworzyły.
-Be, kochanie, przyszła dziewczyna. Przedstawiła się jako Perrie i powiedziała, że ma do ciebie bardzo ważna sprawę.- z początku nie chciałam iść na dół, ale pomyślałam, że ona nie była niczemu winna. Podniosłam się z łóżka i nieśpiesznie zeszłam na dół. Kiedy spojrzałam na Perrie, zamarłam. Ona była zapłakana, tak sama jak ja.
-Co się stało?-spytałam, podchodząc do niej.
-Be, musisz ze mną jechać. Chodzi o Jasona…- kiedy usłyszałam to imię przygryzłam mocno wargę. – musisz jechać, on leży w szpitalu, walczy o życie- kiedy to powiedziała, poczułam jak robi się niesamowicie zimno. Rozchyliłam wargi i nie zastanawiając się wiele w holu wsunęłam buty na stopy i wyszłam z domu, kierując się do szpitala. – Be, chodź pojedziemy razem- wsiadłam do jej samochodu, a ona pojechała w właściwą stronę.
-Szybciej!- krzyknęłam rozpaczliwie. Moje oczy wciąż były mokre, ale łzy nie spływały po moich policzkach. Patrzyłam przez przednią szybę pustym wzrokiem. Czułam się jakby jakaś część mnie została w domu, dalej nie dowierzając tego, co powiedziała Perrie.
Kiedy blondynka zatrzymała się przed szpitalem wystrzeliłam, z auta jak torpeda. Zaczęłam biec w stronę wejścia. Dopiero gdy zatrzymałam na środku holu, zaczęłam gorączkowo się rozglądać. Czułam się jakbym dostała świra.
-Be, uspokój się- usłyszałam głos Perr.
-Gdzie on jest?-spytałam ją, patrząc morderczym wzrokiem. Ona jedynie westchnęła i zaczęła kierować mnie na 2 piętro. Kiedy wleciałam tam schodami z daleka zobaczyłam wszystkich na korytarzu. Pobiegałam tam, zwracając na siebie uwagę wszystkich. Spojrzeli na mnie z wielkim zdziwieniem, ale ja ich zignorowałam. Stanęłam przed szybą i spojrzałam do środka Sali, to coś we mnie pękło. Zakryłam usta rękami, nie dowierzając temu, co zobaczyłam. W jednej chwili łzy zaczęły płynąc po moich policzkach, a ja nie mogłam złapać powietrza. Czułam wielki ucisk w klatce piersiowej. Odwróciłam się i oparłam o ścianę. Zjechałam po niej, siadając na podłodze. Schowałam twarz w dłoniach, nie mogąc opanować się. Te łzy nie mogły nawet dorównać tym, które wylewałam przez całe dwa tygodnie. Kiedy poczułam dłoń na ramieniu uniosłam delikatnie głowę, ale i tak nic nie zobaczyłam. Obraz był rozmazany.
-Be, on się obudzi, musi.- rozpoznałam głos Ryana. Bez zastanowienia objęłam jego szyję i mocno przytuliłam.
`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dopiero po zmroku podszedł do nas lekarz i pozwolił jednej osobie wejść do niego. Wszyscy od razu kazali zrobić to mi. Ale nie zapytali czy chcę. Nie wiedziałam, czy potrafię tam wejść. Nie wiedziałam, czy mogę na niego spojrzeć, gdy był w tym stanie. Ale postanowiłam spróbować. Kiedy wchodziłam do środka moje ciało całe się trzęsło, nie tylko przez strach, ale nie doszłam jeszcze do siebie po ataku łez. Podeszłam do jego łóżka i przysunęłam sobie małe krzesełko, siadając na nic. W Sali paliło się jedynie małe światełko, więc dobrze go nie widziałam. A może wcale nie chciałam. Bałam się tego co mogłam zobaczyć.
-Jason, jestem na ciebie zła, wiesz?- zaczęłam. Wiedziałam, że mówienie do niego nic nie da, ale gdybym nie odezwała się, to bym chyba zwariowała. – Czemu ty nigdy nie uważasz?- wyciągnęłam dwoją dłoń i delikatnie dotknęłam jego skóry.- jeżeli umrzesz, ja też się zabiję, słyszysz!- nim się zorientowałam potok łez znowu zaczął płynąć po moich policzkach. Oparłam głowę o pościel, wciąż trzymając jego rękę.
Nie wiem ile tak spędziłam, ale gdy poczułam dłoń na ramieniu, uniosłam głowę. Kiedy zobaczyłam Harrego, wcale nie się ucieszyłam.
-Powinnaś iść do domu…-zaczął, ale spojrzałam na niego groźnie, więc się zamknął.
-Nie, nawet o tym nie myślę. Nie odstąpię go na krok- zaczęłam gorączkowo tłumaczy.
-To chociażby idź coś zjeść…
-Nie jestem głodna- powiedziałam jednie i przeniosłam wzrok na Jasona. Wciąż miał zamknięte oczy.
-Eh… Be, powinnaś coś wiedzieć.-zaczął znowu. Po tonie jego głosu, wywnioskowałam, że nie będą to dobre wieści.
-Co?- spojrzałam na niego, nawet na moment nie puszczając dłoni Jasona.
-Lekarze pytali nas o zgodę o odłączeniu go od aparatury podtrzymującej życie- kiedy to usłyszałam, patrzyłam na Harrego, nie dowierzając.
-Chyba się nie zgodziliście- od razu stwierdziłam.
-tak, oprócz Ryana, ale też chcemy znać twoje zdanie- to co słyszałam od niego zdawało się być najgorszym koszmarem w życiu.
-Nie, nigdy w życiu- może to oklepane, ale ponownie się rozpłakałam. Byłam beksą. – Nie wierzę, że się zgodziliście. Nie wierzę nawet w to, że o to spytaliście. Od razu go skreślacie, ale ja w niego wierzę, jasne? Jason wie, że musi się obudzić- spuściłam głowę i pozwoliłam swobodnie łzom opadać na pościel- Z resztą, wyjdź stąd. Nie macie prawa po tym nawet nazywać się jego przyjaciółmi- syknęłam, nawet na niego nie patrząc.
-Świrujesz- stwierdził. Nie zareagowałam na jego uwagę. Miałam gdzieś co o mnie myślał.
-Jason, proszę cię, nie zostawiaj mnie- szepnęłam do niego. – Jeżeli się obudzisz, obiecuję ci, że już zawsze będę obok. To obietnica. Nie poddam się nigdy bez walki. Tylko proszę, obudź się, kochanie. – dalej nic. Miałam nadzieję, że się obudzi, gdy będę do niego mówić.
******************************
Hejcia, jak się podoba? Jesteście zaskoczeni? Ja też jestem zaskoczona swoimi pomysłami. Od razu mówię, że w następnych 4 - 6 rozdziałach będzie życie Be. Tak jakoś mi to wyszło. Przepraszam za błędy.
czwartek, 5 lutego 2015
27.
Siedziałam w pokoju Harrego, wciąż bezczynnie gapiąc się w
ścianę. Nie potrafiłam wyjść z tego cholernego pokoju i z podniesioną głową
wejść do salonu. Nie po tym, co się stało. Nie potrafiłam spojrzeć na Jasona w
normalny sposób. Zbyt wiele niewłaściwych słów zostało wypowiedziane, zbyt
wiele niewłaściwych sytuacji się zdarzyło, żebym teraz umiała z nim rozmawiać
jak kiedyś. Westchnęłam i spojrzałam na swój nadgarstek, patrząc na złotą
bransoletkę, która go zdobiła. Wyciągnęłam drżącą dłoń i delikatnie dotknęłam
ją. Przygryzłam wargę, a oczy wypełniły mi się łzami. Byłam tak cholernie
rozdarta. Chciałam cofnąć się w czasie, do nocy, kiedy mi ją podarował. Na sam
ten obraz, rozklejałam się coraz bardziej. Nie potrafiłam zrozumieć, czy to
moja wina, to co się stało, czy Jasona. Wiedziałam, że to brunet zawinił, ale w
środku miałam wątpliwości, że się do tego przyczyniłam.
Westchnęłam i podniosłam się z tego cholernego łóżka, wychodząc. Nie potrafiłam spokojnie i bezczynnie siedzieć. Przechodząc obok salonu nie słyszałam głosów, ale światło się paliło. Siedzieli tam wszyscy, ale nie rozmawiali. Czułam, że to moja wina. Zawsze byłam wszystkiemu winna.
Kiedy podeszłam do drzwi i ubierałam na stopy trampki, nie widziałam nic. Obraz był kompletnie rozmazany. Nie wiedziałam, gdzie mam iść. Wiedziałam tylko, gdzie chciałam iść. Chciałam znaleźć się obok mamy jak za dawnych czasów. Nie potrafiłam opisać jak bardzo było mi źle.
Kiedy stanęłam przed ich domem, zawahałam się, ale chęć zobaczenia ich była tak duża, że przebiegłam przez podjazd, wchodząc po schodach i przystanęłam przed drzwiami. Niepewnie zacisnęłam dzwonek, dopiero później orientując się co robię. Byłam rozdarta i w środku poczułam jeszcze większe zawahanie. Byłam gotowa uciec stamtąd. Nie zdążyłam tego jednak zrobić, bo drzwi otworzyły się, a ja zobaczyłam mamę po tych miesiącach. Nie kontrolowałam, kiedy morze łez zaczęło płynąć po moich policzkach. Byłam gotowa na to, że mnie wyśmieje, lub nawrzeszczy, ale to co zrobiła totalnie mnie zaszokowało. Ona mnie tak po prostu przytuliła. Bez wahania odwzajemniłam jej gest, od razu po tym płacząc w jej koszulkę.
-Kto przyszedł?-spytał głos z głębi korytarza, a zaraz po tym zobaczyłam sylwetkę taty. Stanął jak wryty, patrząc na mnie zaszokowany. Nie mogłam mu się dziwić.
-Boże, nie wierzyłam, że jeszcze kiedyś cię zobaczę- mama wyszeptała do mojego ucha.
-Przepraszam was. Tak bardzo was przepraszam- zaczęłam się jąkać.
-Nie, to ja cię przepraszam- powiedziała. Po jej policzkach także zaczęły płynąć łzy. – Nie wiem co we mnie wstąpiło, że to wtedy powiedziałam. Nie miałam tego namyśli, aniołku- kiedy usłyszałam ten zwrot, coś ścisnęło mnie w żołądku.
-Możesz do mnie mówić jak zechcesz, ale proszę nie aniołku- poprosiłam. Może to głupio zabrzmi, ale czułam, że tylko Jason mógł do mnie mówić w ten sposób.
-Wejdź, skarbie- powiedział tata i zamknął za mną drzwi. Niepewnie zdjęłam buty i weszłam do salonu, gdzie usiadłam na kanapie.
-Opowiadaj mi, gdzie byłaś przez ten czas- mama usiadła obok mnie.
-Mieszkałam u kolegi. W zasadzie cały czas byłam w mieście.
-Mówiłem ci, że powinnaś dać jej czas- powiedział mężczyzna do kobiety. Gdyby tylko oni wiedzieli, że miało mnie tutaj nie być już. – Mam nadzieję, że nie zrobił nic niestosowanego, bo inaczej go zabiję- kiedy to powiedziałam, zdałam sobie sprawę jak w ustach takiego człowieka jest to absurdem.
-Nie, pokłóciliśmy się o głupotę. Każdy powiedział parę słów za dużo i tak wyszło, że postanowiłam na razie tam nie wracać. Muszę od niego odpocząć.
-Rozumiem- posłał mi niepewny uśmiech i poczochrał po włosach.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Kiedy położyłam się do łóżka, postanowiłam sprawdzić swoją komórkę. Miałam tam masę wiadomości. Szczególnie od Jasona, które bez zastanowienia usunęłam. Na jakiś czas chciałam do niego odpocząć, a on mi tego nie ułatwił. Wręcz przeciwnie, bombardując mnie smsami i połączeniami powodował, że miałam go dość jeszcze bardziej. Coś we mnie pękło i nie potrafiłam zrozumieć co. Kochałam go, ale jakaś część mnie tak bardzo się na nim zawiodła, że powolutku z każdą nową raną jaką mi zadawał, zaczęła go nienawidzić . Nie mogłam powiedzieć co to było. Chciałam jedynie na jakiś czas o nim zapomnieć. Zdecydowałam się otworzyć jedną wiadomości- od Perrie. „ Chłopaki powiedzieli mi co zamierzałaś zrobić. Jestem na ciebie cholernie zła, że próbowałaś uciec od problemów. Gdybyś mi tylko powiedziała, a nie udawała, to pomogłabym ci. Staram się cię zrozumieć, więc gdy będziesz potrzebować mojej pomocy, to po prostu pisz.” – przeczytałam na głos. Wiedziałam, że ją zawiodłam. Dopiero dogłębnie o tym myśląc, co zamierzałam zrobić, miałam ochotę się uderzyć. Byłam pieprzonym tchórzem, chcąc uciec od tego wszystkiego. Po prostu nie chciałam patrzeć na to, gdy jakaś suka odbiera mi osobę, którą kocham. Chciałam tego uniknąć, a tak naprawdę sama zrezygnowałam z walki o Jasona. Poddałam się i oddałam go tej suce. Wiedziałam, że wybieram najgorszą decyzję, ale chociaż bardzo chciałam być w jego ramionach, nie mogłam. Zbyt bardzo mnie zranił.
****************************************
Taki krótki. Jesteście zaskoczeni tym, co się stało? Mało w nim akcji, za to postawiłam na przemyślenia i uczucia Be ;). Mam nadzieję, że nie jest taki zły ;). Pisać kolejny?
Westchnęłam i podniosłam się z tego cholernego łóżka, wychodząc. Nie potrafiłam spokojnie i bezczynnie siedzieć. Przechodząc obok salonu nie słyszałam głosów, ale światło się paliło. Siedzieli tam wszyscy, ale nie rozmawiali. Czułam, że to moja wina. Zawsze byłam wszystkiemu winna.
Kiedy podeszłam do drzwi i ubierałam na stopy trampki, nie widziałam nic. Obraz był kompletnie rozmazany. Nie wiedziałam, gdzie mam iść. Wiedziałam tylko, gdzie chciałam iść. Chciałam znaleźć się obok mamy jak za dawnych czasów. Nie potrafiłam opisać jak bardzo było mi źle.
Kiedy stanęłam przed ich domem, zawahałam się, ale chęć zobaczenia ich była tak duża, że przebiegłam przez podjazd, wchodząc po schodach i przystanęłam przed drzwiami. Niepewnie zacisnęłam dzwonek, dopiero później orientując się co robię. Byłam rozdarta i w środku poczułam jeszcze większe zawahanie. Byłam gotowa uciec stamtąd. Nie zdążyłam tego jednak zrobić, bo drzwi otworzyły się, a ja zobaczyłam mamę po tych miesiącach. Nie kontrolowałam, kiedy morze łez zaczęło płynąć po moich policzkach. Byłam gotowa na to, że mnie wyśmieje, lub nawrzeszczy, ale to co zrobiła totalnie mnie zaszokowało. Ona mnie tak po prostu przytuliła. Bez wahania odwzajemniłam jej gest, od razu po tym płacząc w jej koszulkę.
-Kto przyszedł?-spytał głos z głębi korytarza, a zaraz po tym zobaczyłam sylwetkę taty. Stanął jak wryty, patrząc na mnie zaszokowany. Nie mogłam mu się dziwić.
-Boże, nie wierzyłam, że jeszcze kiedyś cię zobaczę- mama wyszeptała do mojego ucha.
-Przepraszam was. Tak bardzo was przepraszam- zaczęłam się jąkać.
-Nie, to ja cię przepraszam- powiedziała. Po jej policzkach także zaczęły płynąć łzy. – Nie wiem co we mnie wstąpiło, że to wtedy powiedziałam. Nie miałam tego namyśli, aniołku- kiedy usłyszałam ten zwrot, coś ścisnęło mnie w żołądku.
-Możesz do mnie mówić jak zechcesz, ale proszę nie aniołku- poprosiłam. Może to głupio zabrzmi, ale czułam, że tylko Jason mógł do mnie mówić w ten sposób.
-Wejdź, skarbie- powiedział tata i zamknął za mną drzwi. Niepewnie zdjęłam buty i weszłam do salonu, gdzie usiadłam na kanapie.
-Opowiadaj mi, gdzie byłaś przez ten czas- mama usiadła obok mnie.
-Mieszkałam u kolegi. W zasadzie cały czas byłam w mieście.
-Mówiłem ci, że powinnaś dać jej czas- powiedział mężczyzna do kobiety. Gdyby tylko oni wiedzieli, że miało mnie tutaj nie być już. – Mam nadzieję, że nie zrobił nic niestosowanego, bo inaczej go zabiję- kiedy to powiedziałam, zdałam sobie sprawę jak w ustach takiego człowieka jest to absurdem.
-Nie, pokłóciliśmy się o głupotę. Każdy powiedział parę słów za dużo i tak wyszło, że postanowiłam na razie tam nie wracać. Muszę od niego odpocząć.
-Rozumiem- posłał mi niepewny uśmiech i poczochrał po włosach.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Kiedy położyłam się do łóżka, postanowiłam sprawdzić swoją komórkę. Miałam tam masę wiadomości. Szczególnie od Jasona, które bez zastanowienia usunęłam. Na jakiś czas chciałam do niego odpocząć, a on mi tego nie ułatwił. Wręcz przeciwnie, bombardując mnie smsami i połączeniami powodował, że miałam go dość jeszcze bardziej. Coś we mnie pękło i nie potrafiłam zrozumieć co. Kochałam go, ale jakaś część mnie tak bardzo się na nim zawiodła, że powolutku z każdą nową raną jaką mi zadawał, zaczęła go nienawidzić . Nie mogłam powiedzieć co to było. Chciałam jedynie na jakiś czas o nim zapomnieć. Zdecydowałam się otworzyć jedną wiadomości- od Perrie. „ Chłopaki powiedzieli mi co zamierzałaś zrobić. Jestem na ciebie cholernie zła, że próbowałaś uciec od problemów. Gdybyś mi tylko powiedziała, a nie udawała, to pomogłabym ci. Staram się cię zrozumieć, więc gdy będziesz potrzebować mojej pomocy, to po prostu pisz.” – przeczytałam na głos. Wiedziałam, że ją zawiodłam. Dopiero dogłębnie o tym myśląc, co zamierzałam zrobić, miałam ochotę się uderzyć. Byłam pieprzonym tchórzem, chcąc uciec od tego wszystkiego. Po prostu nie chciałam patrzeć na to, gdy jakaś suka odbiera mi osobę, którą kocham. Chciałam tego uniknąć, a tak naprawdę sama zrezygnowałam z walki o Jasona. Poddałam się i oddałam go tej suce. Wiedziałam, że wybieram najgorszą decyzję, ale chociaż bardzo chciałam być w jego ramionach, nie mogłam. Zbyt bardzo mnie zranił.
****************************************
Taki krótki. Jesteście zaskoczeni tym, co się stało? Mało w nim akcji, za to postawiłam na przemyślenia i uczucia Be ;). Mam nadzieję, że nie jest taki zły ;). Pisać kolejny?
sobota, 31 stycznia 2015
26.
-Jest to możliwe?-spytał Ryan –Gdzie ona tak w ogóle by
poszła?
-Nie mam pojęcia!- warknąłem. Frontowe drzwi się otworzyły, a do domu wszedł Harry. – Widziałeś Be? – spytałem go, podchodząc.
-No wiesz, nie- spojrzałem na niego uważnie. Wiedziałem, że kłamał. Ja to, kurwa wiedziałem!
-Gdzie ona jest?!-krzyknąłem. Podszedłem do niego i złapałem go za koszulkę.
-Co, do mnie masz pretensje!- krzyknął- Sama chciała odejść, bo byłeś zbyt zajęty tą dziwką Seleną!- ponownie uniósł ton głosu. Zacisnąłem mocniej pięści na jego koszulce. Chciałem mu tak po prostu przywalić. Gdyby nie Ryan, to na pewno bym to zrobił.
-Gdzie ona jest!- powtórzyłem pytanie.
-Po co ci to wiedzieć? Za parę godzin już jej tutaj nie będzie- syknął. Prawdę mówiąc moje nerwy były już w strzępkach. Odwróciłem się przodem do ściany i tak po prostu zacząłem w nią walić.
-Harry, powiedz do cholery gdzie ją zawiozłeś- postanowiłem się opanować. Wiedziałem, że krzykami nic nie wskóram.
-To ty mi powiedz najpierw po co ci to wiedzieć.
-Nie rozumiesz, że nie chcę jej stracić? Tak, dobrze słyszałeś! Nie chcę jej stracić- patrzył na mnie jakby oniemiały. Sam sobie dziwiłem, że powiedziałem to na głos.
-Jason, nie wiem, czy to dobry pomysł. Jeszcze wczoraj a jej oczach wręcz pieprzyłeś się z Seleną, a dzisiaj od tak mówisz, że ci na niej zależy. Może nie jestem ekspertem w tych rzeczach, ale to chyba nie w porządku. Pomyślałeś co ona czuje? Jesteś pieprzonym egoistą. – po jego słowach poczułem się jakbym dostał w twarz. Najgorsze było to, że wszystko to była prawda.
-Dobra! Masz rację! Jestem pieprzonym egoistą. Dam jej czasu tyle ile będzie trzeba było, ale proszę cię jedynie, abyś zatrzymał ją jedynie w mieście. – patrzył na mnie uważnie, a ja za wszelką cenę próbowałem swoim wzrokiem go przekonać.
-Dobra, ale nie licz na więcej- po jego minie mogłem sądzić, że nie żartuje i w niczym innymi mi nie pomoże.
-Dziękuję- westchnąłem. Harry od razu po tej rozmowie wyszedł z domu i odjechał. Spojrzałam na Ryana, który też na mnie patrzył, ale on był zaszokowany. Nie odpowiedziałem nic, tylko poszedłem na gór, obmyślając jak mogę przeprosić Be…
-Nie mam pojęcia!- warknąłem. Frontowe drzwi się otworzyły, a do domu wszedł Harry. – Widziałeś Be? – spytałem go, podchodząc.
-No wiesz, nie- spojrzałem na niego uważnie. Wiedziałem, że kłamał. Ja to, kurwa wiedziałem!
-Gdzie ona jest?!-krzyknąłem. Podszedłem do niego i złapałem go za koszulkę.
-Co, do mnie masz pretensje!- krzyknął- Sama chciała odejść, bo byłeś zbyt zajęty tą dziwką Seleną!- ponownie uniósł ton głosu. Zacisnąłem mocniej pięści na jego koszulce. Chciałem mu tak po prostu przywalić. Gdyby nie Ryan, to na pewno bym to zrobił.
-Gdzie ona jest!- powtórzyłem pytanie.
-Po co ci to wiedzieć? Za parę godzin już jej tutaj nie będzie- syknął. Prawdę mówiąc moje nerwy były już w strzępkach. Odwróciłem się przodem do ściany i tak po prostu zacząłem w nią walić.
-Harry, powiedz do cholery gdzie ją zawiozłeś- postanowiłem się opanować. Wiedziałem, że krzykami nic nie wskóram.
-To ty mi powiedz najpierw po co ci to wiedzieć.
-Nie rozumiesz, że nie chcę jej stracić? Tak, dobrze słyszałeś! Nie chcę jej stracić- patrzył na mnie jakby oniemiały. Sam sobie dziwiłem, że powiedziałem to na głos.
-Jason, nie wiem, czy to dobry pomysł. Jeszcze wczoraj a jej oczach wręcz pieprzyłeś się z Seleną, a dzisiaj od tak mówisz, że ci na niej zależy. Może nie jestem ekspertem w tych rzeczach, ale to chyba nie w porządku. Pomyślałeś co ona czuje? Jesteś pieprzonym egoistą. – po jego słowach poczułem się jakbym dostał w twarz. Najgorsze było to, że wszystko to była prawda.
-Dobra! Masz rację! Jestem pieprzonym egoistą. Dam jej czasu tyle ile będzie trzeba było, ale proszę cię jedynie, abyś zatrzymał ją jedynie w mieście. – patrzył na mnie uważnie, a ja za wszelką cenę próbowałem swoim wzrokiem go przekonać.
-Dobra, ale nie licz na więcej- po jego minie mogłem sądzić, że nie żartuje i w niczym innymi mi nie pomoże.
-Dziękuję- westchnąłem. Harry od razu po tej rozmowie wyszedł z domu i odjechał. Spojrzałam na Ryana, który też na mnie patrzył, ale on był zaszokowany. Nie odpowiedziałem nic, tylko poszedłem na gór, obmyślając jak mogę przeprosić Be…
Beyonce
Siedziałam na końcu kanapy w domie tego całego Lucasa,
patrząc na beżową ścianę. Chciałbym powiedzieć, że byłam pewna swojej decyzji,
ale kłamałabym. Byłam na etapie, że zaraz zerwę się z tej kanapy i wybiegnę z
tego domu z krzykiem, wracając z podkulonym ogonem do Jasona. Westchnęłam,
patrząc na twoje dłonie.
-Ile masz rację?- spytał chłopak, siadając obok mnie. Spojrzałam na niego niepewnie.
- 15- przygryzłam.
-Taka młoda- dotknął mojego ramienia, a ja zadrżałam ze strachu. Kiedy on bezczelnie dotykał mnie w miejscach, gdzie nie powinien, ja siedziałam, nie mogąc się ruszyć. Bałam się cokolwiek zrobić. Byłam taką idiotką. Nagle jego telefon
zaczął
dzwonić. Szybko go odebrał .- Co?-warknął. Jego ton umocnił mnie w przekonaniu,
że to co zrobiłam było jedną z gorszych decyzji jakie podjęłam. – Jak to, kurwa
zmiana planów?! Słyszysz się. Wszystko gotowe!
Pierdol się- warknął po raz kolejny. Położył z trzaskiem telefon na
stole, patrząc na mnie. – Ubieraj się, Harry po ciebie wraca- powiedział to
jakby z kpiną. Szczerze? Miałam ochotę całować Harrego po stopach, że nie
pozwolił mi wyjechać.
Jak poparzona zerwałam się, podlatując do drzwi. Na stopy ubrałam buty i zabrałam swoją torbę. Opuściłam jego dom i przeszłam przez odjazd, ku drodze. Czekałam jakieś 10 minut, aż auto bruneta podjechało. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Od razu po wejściu rozpłakałam się.
-Harry, byłam taka głupia. Dziękuję, że nie pozwoliłeś mi pojechać.
-Be, to nie ja na to nie pozwoliłem. Jason wręcz błagał mnie na kolanach, żebym po ciebie wrócił.- kiedy wypowiedział to imię, moje ciało przeszedł dreszcz.
-Gdzie jedziemy?-spytałam.
-Na razie do domu. Jeżeli nie będziesz chciała tam zostać, to na jakiś czas zatrzymasz się w moim starym mieszkaniu, co ty na to?
-Dobra- westchnęłam, opierając głowę o szybę.
Całą drogę myślałam jak zareaguję jak zobaczę Jason po tym co napisałam. Będę miała odwagę spojrzeć mu w oczy?
Opuściłam samochód, zabierając ze sobą swoją torbę. Powoli i niepewnie szłam do drzwi, znowu się wahając. Byłam pieprzonym tchórzem . Otworzyłam drzwi, najpierw wystawiając głowę za drzwi. Weszłam do środka, ściągając buty. Harry wszedł zaraz za mną. Kiedy zobaczyłam jak Jason zbiega po schodach, zamarłam w pół kroku, tak samo jak on. Mimo, że bardzo mnie to poruszyło, nie chciałam mu tego pokazać. Starałam się patrzeć na niego nie wzruszona. Podszedł do mnie i bez wahania wziął w ramiona. Kiedy to zrobił moje serce biło tak szybko, jakby miało wyskoczyć.
-Nie strasz mnie już tak- powiedział. Kiedy to powiedział nagle złość we mnie urosła. Wyrwałam się z jego objęć spoglądając, tym razem naprawdę niewzruszona.
-Powiedz mi Jason, w co ty grasz? Wczoraj totalnie cię nie obchodziłam, a dzisiaj każesz Harremu nie pozwolić mi odejść. Nie rozumiem cię. Jeżeli chcesz znowu mną pomiatać, to odpuść sobie. Nie jestem twoja zabawką. Mnie to boli, Jason- westchnęłam.
-Be, ja sam nie wiem czego chcę, ale proszę cię, nie wyjeżdżaj. Muszę sobie wszystko poukładać.
-Nie, Jason. To ja muszę sobie wszystko poukładać. Nie wiem, czy to coś jest warte zachodu…
***************************************
Mam dla was próbkę jak mogłaby wyglądać ta druga wersja drugiej części. Która lepsza? Bardzo mi zależy na waszej opinii.
-Ile masz rację?- spytał chłopak, siadając obok mnie. Spojrzałam na niego niepewnie.
- 15- przygryzłam.
-Taka młoda- dotknął mojego ramienia, a ja zadrżałam ze strachu. Kiedy on bezczelnie dotykał mnie w miejscach, gdzie nie powinien, ja siedziałam, nie mogąc się ruszyć. Bałam się cokolwiek zrobić. Byłam taką idiotką. Nagle jego telefon
zaczął
dzwonić. Szybko go odebrał .- Co?-warknął. Jego ton umocnił mnie w przekonaniu,
że to co zrobiłam było jedną z gorszych decyzji jakie podjęłam. – Jak to, kurwa
zmiana planów?! Słyszysz się. Wszystko gotowe!
Pierdol się- warknął po raz kolejny. Położył z trzaskiem telefon na
stole, patrząc na mnie. – Ubieraj się, Harry po ciebie wraca- powiedział to
jakby z kpiną. Szczerze? Miałam ochotę całować Harrego po stopach, że nie
pozwolił mi wyjechać. Jak poparzona zerwałam się, podlatując do drzwi. Na stopy ubrałam buty i zabrałam swoją torbę. Opuściłam jego dom i przeszłam przez odjazd, ku drodze. Czekałam jakieś 10 minut, aż auto bruneta podjechało. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Od razu po wejściu rozpłakałam się.
-Harry, byłam taka głupia. Dziękuję, że nie pozwoliłeś mi pojechać.
-Be, to nie ja na to nie pozwoliłem. Jason wręcz błagał mnie na kolanach, żebym po ciebie wrócił.- kiedy wypowiedział to imię, moje ciało przeszedł dreszcz.
-Gdzie jedziemy?-spytałam.
-Na razie do domu. Jeżeli nie będziesz chciała tam zostać, to na jakiś czas zatrzymasz się w moim starym mieszkaniu, co ty na to?
-Dobra- westchnęłam, opierając głowę o szybę.
Całą drogę myślałam jak zareaguję jak zobaczę Jason po tym co napisałam. Będę miała odwagę spojrzeć mu w oczy?
Opuściłam samochód, zabierając ze sobą swoją torbę. Powoli i niepewnie szłam do drzwi, znowu się wahając. Byłam pieprzonym tchórzem . Otworzyłam drzwi, najpierw wystawiając głowę za drzwi. Weszłam do środka, ściągając buty. Harry wszedł zaraz za mną. Kiedy zobaczyłam jak Jason zbiega po schodach, zamarłam w pół kroku, tak samo jak on. Mimo, że bardzo mnie to poruszyło, nie chciałam mu tego pokazać. Starałam się patrzeć na niego nie wzruszona. Podszedł do mnie i bez wahania wziął w ramiona. Kiedy to zrobił moje serce biło tak szybko, jakby miało wyskoczyć.
-Nie strasz mnie już tak- powiedział. Kiedy to powiedział nagle złość we mnie urosła. Wyrwałam się z jego objęć spoglądając, tym razem naprawdę niewzruszona.
-Powiedz mi Jason, w co ty grasz? Wczoraj totalnie cię nie obchodziłam, a dzisiaj każesz Harremu nie pozwolić mi odejść. Nie rozumiem cię. Jeżeli chcesz znowu mną pomiatać, to odpuść sobie. Nie jestem twoja zabawką. Mnie to boli, Jason- westchnęłam.
-Be, ja sam nie wiem czego chcę, ale proszę cię, nie wyjeżdżaj. Muszę sobie wszystko poukładać.
-Nie, Jason. To ja muszę sobie wszystko poukładać. Nie wiem, czy to coś jest warte zachodu…
***************************************
Mam dla was próbkę jak mogłaby wyglądać ta druga wersja drugiej części. Która lepsza? Bardzo mi zależy na waszej opinii.
poniedziałek, 3 listopada 2014
Nowe opowiadanie!
Chciałabym was zaprosić na nowe opowiadanie : http://one-night-with-you-jb.blogspot.com/ . Mam nadzieję, że ktoś zajrzy ^^.
Ps, nowy rozdział na tym blogu pojawi się w czwartek, lub piątek ;)
Ps, nowy rozdział na tym blogu pojawi się w czwartek, lub piątek ;)
czwartek, 9 października 2014
25.
Zegarek wskazywał godzinę 5:48, kiedy postanowiłam wygrzebać się z łóżka Ryana i pójść do Jasona. Na palcach weszłam do pokoju i podeszłam do szafy. Cicho ją otworzyłam i wszystkie rzeczy jakie miałam zaczęłam wrzucać do torby, która także była w szafie. Podczas pakowania po moich policzkach nie przestawały płynąć łzy. Nie chciałam tego robić, ale Selena miała rację. Nie byłam mu do niczego potrzebna. Tylko sprawiałam mu trudności, aby mógł żyć pełnią życia.
Kiedy wpakowałam ostatnią bluzkę do torby zapięłam ją. Z biurka wzięłam kawałek papieru i długopis, zaczynając pisać - " Piszę ten list, chociaż nie powinnam. A może powinnam? Chyba jednak tak. Należą ci się przecież wyjaśnienia, po tym co dla mnie zrobiłeś. Jak zauważyłeś, a może nie... spakowałam swoje rzeczy. Teraz już Selena może przenieść swoje, na moje miejsce, no nie? Postanowiłam odejść, tak jak ona mi radziła. Nie będę ukrywać, że pisząc, ten cholerny list, płaczę. Przecież to nic takiego, no nie? Nie szukaj mnie... Nie wiem nawet, czy byś to robił. Przyznam się, że się boję. Mam dopiero piętnaście lat. Nie wiem czym sobie w dzieciństwie zasłużyłam na takie coś. Czas kiedy tutaj mieszkałam należał do udanych. Zyskałam prawdziwego przyjaciela... i może nie tylko - Ciebie. Ryan i reszta też stała się dla mnie jak rodzina. Nie będę się rozpisywać, bo nie o to mi chodziło. Żegnaj Jason... <3
Ps, może wrócę, ale wtedy się zemszczę na WSZYSTKICH, którzy mnie skrzywdzili" . Położyłam kartkę obok jego łóżka i cicho opuściłam pokój. Nie robiąc najmniejszego hałasu zeszłam na dół. Co dziwne w kuchni napotkałam Harrego.
-Gdzie się wybierasz tak wcześnie?-spytał.
- Odchodzę- odpowiedziałam, ubierając buty na stopy.
- Dokąd? - zdziwił. Nie chciało mi się teraz z nim kłócić. Przygryzłam wargę, spoglądając zdenerwowana.
- Nie wiem- przyznałam. Po co miałam kłamać? I tak by mi to nic nie dało. Chłopak westchnął.
- Słuchaj, bo nie powtórzę. Chociaż nigdy nie okazałem ci sympatii, to nie oznacza, że mam coś do ciebie- uniósł brwi. Zmarszczyłam brwi, zdezorientowana. - Nie pochwalam, że chcesz od tak uciec, ale nie mogę cię zatrzymać. Mój dobry znajomy dzisiaj wieczorem jedzie do Los Angeles. Proponował mi, żebym z nim jechał, ale mnie nie chce się nigdzie ruszać- wywrócił oczami. Miałam ochotę zaśmiać się z jego miny, ale opanowałam się. Cieszyłam się, że jednak Harry mnie lubi- Dlatego ty pojedziesz. Z Lucasem będziesz bezpieczna. Uwierz, to na prawdę świetny kumpel.- przytaknęłam. Miałam ochotę całować go po stopach. Nie musiał tego robić, a i tak mi pomógł.
- Dziękuję- podeszłam do niego i wtuliłam w jego ciało. Harry był wyższy od Jasona, więc przy nim wyglądała jak małe dziecko.
-Dość rozczulania- dopiero w tamtym momencie poczułam, że stoi całkowicie sztywny. Zaśmiałam się bez krzty radości i odsunęłam się.- Zjedz coś, a ja idę się przebrać.
Ps, może wrócę, ale wtedy się zemszczę na WSZYSTKICH, którzy mnie skrzywdzili" . Położyłam kartkę obok jego łóżka i cicho opuściłam pokój. Nie robiąc najmniejszego hałasu zeszłam na dół. Co dziwne w kuchni napotkałam Harrego.
-Gdzie się wybierasz tak wcześnie?-spytał.
- Odchodzę- odpowiedziałam, ubierając buty na stopy.
- Dokąd? - zdziwił. Nie chciało mi się teraz z nim kłócić. Przygryzłam wargę, spoglądając zdenerwowana.
- Nie wiem- przyznałam. Po co miałam kłamać? I tak by mi to nic nie dało. Chłopak westchnął.
- Słuchaj, bo nie powtórzę. Chociaż nigdy nie okazałem ci sympatii, to nie oznacza, że mam coś do ciebie- uniósł brwi. Zmarszczyłam brwi, zdezorientowana. - Nie pochwalam, że chcesz od tak uciec, ale nie mogę cię zatrzymać. Mój dobry znajomy dzisiaj wieczorem jedzie do Los Angeles. Proponował mi, żebym z nim jechał, ale mnie nie chce się nigdzie ruszać- wywrócił oczami. Miałam ochotę zaśmiać się z jego miny, ale opanowałam się. Cieszyłam się, że jednak Harry mnie lubi- Dlatego ty pojedziesz. Z Lucasem będziesz bezpieczna. Uwierz, to na prawdę świetny kumpel.- przytaknęłam. Miałam ochotę całować go po stopach. Nie musiał tego robić, a i tak mi pomógł.
- Dziękuję- podeszłam do niego i wtuliłam w jego ciało. Harry był wyższy od Jasona, więc przy nim wyglądała jak małe dziecko.
-Dość rozczulania- dopiero w tamtym momencie poczułam, że stoi całkowicie sztywny. Zaśmiałam się bez krzty radości i odsunęłam się.- Zjedz coś, a ja idę się przebrać.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Harry zatrzymał się obok małego domku. Niepewnie pociągnęłam za klamkę i opuściłam pojazd. Na ramię zawiesiłam torbę.
- Nie denerwuj się- posłał mi ledwo zauważalny uśmiech, a jednak dla mnie znaczący tak wiele. Przytaknęłam, biorąc głęboki wdech. Ruszyłam za brunetem, wysypanym drobnymi kamyczkami podjazdem. Harry zadzwonił dzwonkiem, a kilka sekund później drzwi otworzył brunet, niższy os niego.
- Hazz, co cię... kto to?- wskazał na mnie. Przygryzłam wargę i spuściłam wzrok.
- To jest Be- przedstawił mnie. Dziękowałam mu w duchu, że nie musiałam tego robić ja. - Zabierasz ją ze sobą.
-Zabieram? - spytał zdezorientowany.
- Tak. Zaopiekuj się nią, bo jak nie, to nie będziesz tobą dobrze- syknął w jego kierunku. Byłam pod wrażeniem. Harry gdy chciał, potrafił być miły i troskliwy.-Załatw jej lewe papiery.- dopowiedział jeszcze. Odważyłam się spojrzeć na tego całego Lucasa. Cóż był przystojny, to muszę przyznać.
- Dobra stary- poklepał go po ramieniu.
- Cieszę się, że się rozumiemy. - odwrócił się do mnie przodem. Położył swoje duże dłonie na moich ramionach.- Obiecaj mi, że będziesz silna. Chłopaki mi opowiedzieli, co się stało, zanim z nimi zamieszkałaś. -przytaknęłam, nie mogąc nic wymówić. Poczułam jak moje oczy zaczynają piec.
- Dziękuję, za wszystko- szepnęłam, wycierając łzy z policzków. Harry wyciągnął z kieszeni kawałek papieru, podając mi go. Spojrzałam na kartkę, dostrzegając kilka cyferek. Uśmiechnęłam się lekko.
- Dzwoń- pogroził mi palcem. Zaśmiałam się przez łzy.- Nie martw się, nie powiem nic nikomu- mrugnął do mnie.- Niestety muszę już iść, bo zaczną coś podejrzewać.-przytaknęłam i przytuliłam go ostatni raz. Chłopak o dziwo odwzajemnił gest. Odsunęłam się od niego i westchnęłam. Harry jeszcze chwilę na mnie patrzył, zanim odwrócił się i ruszył do samochodu. Wsiadł do niego i odpalił silnik. Nacisnął jeszcze klakson, zanim odjechał.
- Nie denerwuj się- posłał mi ledwo zauważalny uśmiech, a jednak dla mnie znaczący tak wiele. Przytaknęłam, biorąc głęboki wdech. Ruszyłam za brunetem, wysypanym drobnymi kamyczkami podjazdem. Harry zadzwonił dzwonkiem, a kilka sekund później drzwi otworzył brunet, niższy os niego.
- Hazz, co cię... kto to?- wskazał na mnie. Przygryzłam wargę i spuściłam wzrok.
- To jest Be- przedstawił mnie. Dziękowałam mu w duchu, że nie musiałam tego robić ja. - Zabierasz ją ze sobą.
-Zabieram? - spytał zdezorientowany.
- Tak. Zaopiekuj się nią, bo jak nie, to nie będziesz tobą dobrze- syknął w jego kierunku. Byłam pod wrażeniem. Harry gdy chciał, potrafił być miły i troskliwy.-Załatw jej lewe papiery.- dopowiedział jeszcze. Odważyłam się spojrzeć na tego całego Lucasa. Cóż był przystojny, to muszę przyznać.
- Dobra stary- poklepał go po ramieniu.
- Cieszę się, że się rozumiemy. - odwrócił się do mnie przodem. Położył swoje duże dłonie na moich ramionach.- Obiecaj mi, że będziesz silna. Chłopaki mi opowiedzieli, co się stało, zanim z nimi zamieszkałaś. -przytaknęłam, nie mogąc nic wymówić. Poczułam jak moje oczy zaczynają piec.
- Dziękuję, za wszystko- szepnęłam, wycierając łzy z policzków. Harry wyciągnął z kieszeni kawałek papieru, podając mi go. Spojrzałam na kartkę, dostrzegając kilka cyferek. Uśmiechnęłam się lekko.
- Dzwoń- pogroził mi palcem. Zaśmiałam się przez łzy.- Nie martw się, nie powiem nic nikomu- mrugnął do mnie.- Niestety muszę już iść, bo zaczną coś podejrzewać.-przytaknęłam i przytuliłam go ostatni raz. Chłopak o dziwo odwzajemnił gest. Odsunęłam się od niego i westchnęłam. Harry jeszcze chwilę na mnie patrzył, zanim odwrócił się i ruszył do samochodu. Wsiadł do niego i odpalił silnik. Nacisnął jeszcze klakson, zanim odjechał.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
JASON
Poczułem na twarzy ciepłe promienie słońca. Jęknąłem niezadowolony i otworzyłem oczy. Westchnąłem i podniosłem się z łóżka, czując głód. Podszedłem do szafy i otworzyłem ją. Wyciągnąłem z niej spodnie z dresu i zamknąłem ją. Zmarszczyłem brwi, będąc pewien,że coś mi nie pasuje. Otworzyłem z powrotem szafę, dostrzegając, że półki, gdzie były rzeczy Be były puste. Warknąłem i zatrzasnąłem szafę. Opuściłem pokój i zszedłem na dół. W salonie napotkałem Ryana.
-Siema- rzuciłem - Be przeniosła się do ciebie?- spytałem. Brunet wydawał się być zaskoczony moim pytaniem.
-Nie, stary. Be spała tylko u mnie 2 razy. Kiedy dzisiaj się obudziłem nie było jej w łóżku.- otworzyłem zdziwiony oczy.
-Nie ma jej rzeczy...- stwierdziłem.
- Myślisz, że...
-Nie wiem- powiedziałem już trochę spanikowany. Bałem się o nią. Szybo wróciłem do pokoju i rozejrzałem się po pokoju. Na szafce obok łóżka dostrzegłem kartkę, której wcześniej nie było. Podszedłem do niej i wziąłem ją do rąk, czytając to co było tam napisane. Kiedy skończyłem czytać poczułem coś dziwnego. Mocny ucisk w klatce piersiowej. Nie mogłem uwierzyć, że odeszła. Nie mogła. Złapałem pierwszą rzecz jaką miałem pod ręką i rzuciłem nią o ścianę. Byłem tak bardzo wściekły na siebie. Co najgorsze, nie wiedziałem jak życie dalej będzie się toczyć. Be zdawała się być moim światłem.
- Stało się,to co myślę...?- spytał Ryan.
- Odeszła-stwierdziłem, czują łzy. Pierwszy raz od dłuższego czasu czułem łzy.
*********************************************************
O boże! Beczę, serio. To już koniec 1 część. Pamiętam jak publikowałam prolog, pamiętam pierwsze komentarze i wejścia <szczerzę się>. Dziękuję wszystkim, który to przeczytali. Żegnam się z wami na około 2 tygodnie, muszę uporządkować sobie wszystko w głowie i przemyśleć co chcę napisać w następnych rozdziałach.
Zapraszam do ankiet po prawej stronie ;*.
*********************************************************
O boże! Beczę, serio. To już koniec 1 część. Pamiętam jak publikowałam prolog, pamiętam pierwsze komentarze i wejścia <szczerzę się>. Dziękuję wszystkim, który to przeczytali. Żegnam się z wami na około 2 tygodnie, muszę uporządkować sobie wszystko w głowie i przemyśleć co chcę napisać w następnych rozdziałach.
Zapraszam do ankiet po prawej stronie ;*.
niedziela, 5 października 2014
24.
W nocy obudził mnie trzask drzwiami. Przetarłam rozespane oczy i podniosłam się do pozycji siedzącej. Kroki na schodach było słychać coraz głośniej, a wkrótce usłyszałam także śmiechy. Jason i Selena- pomyślałam. Westchnęłam i chciałam ponownie się położyć, ale drzwi się otworzyły. Spojrzałam na niewyraźne sylwetki będąc już na 100% pewna, że to Jason. Selen rozświeciła światło, które mnie oślepiło
-Jason, kochanie, co ona tutaj robi?- powiedziała swoim piskliwym głosikiem wywróciłam oczami, zirytowana jej osobą.
-Emm... Śpię- powiedziałam kpiąco.
- Wypierdzielaj stąd- syknęła. Możecie sobie wyobrazić jak bardzo byłam wściekła?
-Nigdzie się nie ruszam- stwierdziłam, pewna siebie.
- Jason, kochanie każ jej wyjść- myślałam, że jej przywalę. Suka myślała, że kim jest?!.
-Be, wyjdź- usłyszałam głos Jasona. Otworzyłam zszokowana buzię. Możecie sobie wyobrazić jak się wtedy czułam? Jak nic nie warta. -Be, idź- poczułam jak moje oczy zaczynają piec.
-Jesteś chujem- syknęłam, zanim wstałam. Zabrałam swoje rzeczy i gdy miałam wychodzić zatrzymałam się i powiedziałam- Jesteś nic nie wartą dziwką, która pieprzy się ze wszystkimi- trzasnęłam drzwiami i bez wahania udałam się do pokoju Ryana. Zapukałam, a gdy usłyszał jego zaspany głos, otworzyłam drzwi- Ry, mogę z tobą spać? - spytałam niewinnie- Jason i jego dziwka mają sprawy do załatwienia.
- Jasne, kwiatuszku- odpowiedział. Podeszłam do jego łóżka i rzuciłam poduszkę, którą trzymałam na drugą stronę łóżka.
- On się zmienił- szepnęłam po chwili- Boli mnie, gdy tak się zachowuje i mnie traktuje- przyznałam i pociągnęłam nosem.
- On jest głupi. -szepnął mi do ucha bardzo spokojnym i cichym głosem.
-Nie, to wina Seleny- nim się zorientowałam moje policzki były już mokre od łez.
- No, już nie płacz - pogłaskał mnie po włosach.
- To już nie jest mój Jasi-szepnęłam - To już nie ten chłopak, którego kocham- kurwa, ja to powiedziałam na głos?!
- Kochasz? - spytał zszokowany. Chwilę nic nie mówiłam, nie wiedziałam, czy mam mu przytaknąć, czy zrobić głupiego.
- Nie chciałam tego powiedzieć- w końcu przyznałam- Chciałam to zachować dla siebie, ale powiedziałam za dużo.
- Musisz mu to powiedzieć...
-Nie!- powiedziałam ciut głośniej, niż zamierzałam- Ani ja, ani ty mu nic nie powiesz- syknęłam.- Przepraszam, jestem zdenerwowana i wyżywam się na kimś, co nic nie zawinił.
- Rozumiem, nie musisz się tłumaczyć.
- Jestem zmęczona, dobranoc- wolałam iść już spać, bo znowu powiem coś, czego nie chcę.
-Dobranoc- pocałował mnie w głowę. Zamknęłam oczy i szybko zasnęłam.
-Jason, kochanie, co ona tutaj robi?- powiedziała swoim piskliwym głosikiem wywróciłam oczami, zirytowana jej osobą.
-Emm... Śpię- powiedziałam kpiąco.
- Wypierdzielaj stąd- syknęła. Możecie sobie wyobrazić jak bardzo byłam wściekła?
-Nigdzie się nie ruszam- stwierdziłam, pewna siebie.
- Jason, kochanie każ jej wyjść- myślałam, że jej przywalę. Suka myślała, że kim jest?!.
-Be, wyjdź- usłyszałam głos Jasona. Otworzyłam zszokowana buzię. Możecie sobie wyobrazić jak się wtedy czułam? Jak nic nie warta. -Be, idź- poczułam jak moje oczy zaczynają piec.
-Jesteś chujem- syknęłam, zanim wstałam. Zabrałam swoje rzeczy i gdy miałam wychodzić zatrzymałam się i powiedziałam- Jesteś nic nie wartą dziwką, która pieprzy się ze wszystkimi- trzasnęłam drzwiami i bez wahania udałam się do pokoju Ryana. Zapukałam, a gdy usłyszał jego zaspany głos, otworzyłam drzwi- Ry, mogę z tobą spać? - spytałam niewinnie- Jason i jego dziwka mają sprawy do załatwienia.
- Jasne, kwiatuszku- odpowiedział. Podeszłam do jego łóżka i rzuciłam poduszkę, którą trzymałam na drugą stronę łóżka.
- On się zmienił- szepnęłam po chwili- Boli mnie, gdy tak się zachowuje i mnie traktuje- przyznałam i pociągnęłam nosem.
- On jest głupi. -szepnął mi do ucha bardzo spokojnym i cichym głosem.
-Nie, to wina Seleny- nim się zorientowałam moje policzki były już mokre od łez.
- No, już nie płacz - pogłaskał mnie po włosach.
- To już nie jest mój Jasi-szepnęłam - To już nie ten chłopak, którego kocham- kurwa, ja to powiedziałam na głos?!
- Kochasz? - spytał zszokowany. Chwilę nic nie mówiłam, nie wiedziałam, czy mam mu przytaknąć, czy zrobić głupiego.
- Nie chciałam tego powiedzieć- w końcu przyznałam- Chciałam to zachować dla siebie, ale powiedziałam za dużo.
- Musisz mu to powiedzieć...
-Nie!- powiedziałam ciut głośniej, niż zamierzałam- Ani ja, ani ty mu nic nie powiesz- syknęłam.- Przepraszam, jestem zdenerwowana i wyżywam się na kimś, co nic nie zawinił.
- Rozumiem, nie musisz się tłumaczyć.
- Jestem zmęczona, dobranoc- wolałam iść już spać, bo znowu powiem coś, czego nie chcę.
-Dobranoc- pocałował mnie w głowę. Zamknęłam oczy i szybko zasnęłam.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wzięłam ostatni łyk kawy i odstawiłam brudny kubek do zlewu
-Cześć- powiedział Jason wchodząc do kuchni. Nie odpowiedziałam, ani nie miałam takiego zamiaru. -Jestem niewidzialny, czy co?- spytał zirytowany. Niech lepiej się nie odzywa. On ma czelność to robić?- Be, do kurwa cholery- warknął, uderzając pięścią w stolik.
-Co?- spytałam niewzruszona. Chciałam pokazać mu, że jego wybuchy agresji mnie nie ruszają.
-Czemu, kurwa mnie ignorujesz?
- Bo mam, cholerne prawo- zmrużyłam oczy na niego- Myślisz, że możesz mną pomiatać?-warknęłam- Mylisz się. Nie dam się. - dopowiedziałam, zanim usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Totalnie ignorując jego towarzystwo, odebrałam- Hej Perr- powiedziałam w miarę spokojnie
-Cześć- powiedział Jason wchodząc do kuchni. Nie odpowiedziałam, ani nie miałam takiego zamiaru. -Jestem niewidzialny, czy co?- spytał zirytowany. Niech lepiej się nie odzywa. On ma czelność to robić?- Be, do kurwa cholery- warknął, uderzając pięścią w stolik.
-Co?- spytałam niewzruszona. Chciałam pokazać mu, że jego wybuchy agresji mnie nie ruszają.
-Czemu, kurwa mnie ignorujesz?
- Bo mam, cholerne prawo- zmrużyłam oczy na niego- Myślisz, że możesz mną pomiatać?-warknęłam- Mylisz się. Nie dam się. - dopowiedziałam, zanim usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Totalnie ignorując jego towarzystwo, odebrałam- Hej Perr- powiedziałam w miarę spokojnie
- Hej, co powiesz na wspólne popołudnie? Dawno się nie widziałyśmy- zapytała podekscytowana.
- Jasne-zaśmiałam się- i tak nie mam nic do roboty.
-Ok, to za 15 minut będę- oznajmiła szybko, zanim się rozłączyła.
- Dobrze wiesz, że nie robię tego specjalnie- mruknął mi do ucha, tym samym strasząc mnie. Nie miałam pojęcia, że stoi za mną.
- Nie? Wczoraj odniosłam inne wrażenie. Wiesz jak się poczułam?
- Dramatyzujesz- machnął ręką.
-Ah tak?- spytałam ironicznie.- wyrzuciłeś mnie z pokoju! Musiała iść do Ryana i się tłumaczyć.
- Przecież to mój pokój...
-Teraz twój? Nie pamiętasz? Zanim ta suka się pojawiła był nasz.
- O ci chodzi?!- krzyknął. Jego oczy były wręcz czarne. Nie powiem, bo przeraziłam się go. Nigdy nie lubiłam, gdy się denerwował. Bałam się go wtedy- Ok, zrozumiałbym, gdybyśmy byli razem, ale nie jesteśmy! Opanuj się dziewczyno-nie kontrolowałam tego, gdy uniosłam dłoń i tak po prostu go uderzyłam. Nie żałowałam. Może wreszcie otworzy oczy. Nic nie powiedziałam, tylko wyszłam z domu. Wolałam poczekać na Perrie na dworze. Byłam tak strasznie na niego wściekła, ale też smutna. Zawiodłam się na nim...
- Jasne-zaśmiałam się- i tak nie mam nic do roboty.
-Ok, to za 15 minut będę- oznajmiła szybko, zanim się rozłączyła.
- Dobrze wiesz, że nie robię tego specjalnie- mruknął mi do ucha, tym samym strasząc mnie. Nie miałam pojęcia, że stoi za mną.
- Nie? Wczoraj odniosłam inne wrażenie. Wiesz jak się poczułam?
- Dramatyzujesz- machnął ręką.
-Ah tak?- spytałam ironicznie.- wyrzuciłeś mnie z pokoju! Musiała iść do Ryana i się tłumaczyć.
- Przecież to mój pokój...
-Teraz twój? Nie pamiętasz? Zanim ta suka się pojawiła był nasz.
- O ci chodzi?!- krzyknął. Jego oczy były wręcz czarne. Nie powiem, bo przeraziłam się go. Nigdy nie lubiłam, gdy się denerwował. Bałam się go wtedy- Ok, zrozumiałbym, gdybyśmy byli razem, ale nie jesteśmy! Opanuj się dziewczyno-nie kontrolowałam tego, gdy uniosłam dłoń i tak po prostu go uderzyłam. Nie żałowałam. Może wreszcie otworzy oczy. Nic nie powiedziałam, tylko wyszłam z domu. Wolałam poczekać na Perrie na dworze. Byłam tak strasznie na niego wściekła, ale też smutna. Zawiodłam się na nim...
-Hej- uśmiechnęłam się sztucznie.
-Cześć- przytuliła mnie. Niepewnie odwzajemniłam gest.- To jak, popołudnie nasze?
-Jasne- przytaknęłam. Nie chciało mi się nic więcej mówić. Przez wydarzenie z przed chwili chciało mi się wręcz wymiotować.
-Coś ty taka cicha?-zaśmiała się.
-Głowa mnie i, wiesz kac i te sprawy- skłamałam. Nie chciałam jej mówić co się dzieje między mną a Jasonem. Tylko Ryan wiedział wszystko, ale i tak przypadkiem. Nawet jemu nigdy bym nie powiedziała, ale wymsknęło mi się.
-Rozumiem. To, najpierw kawa na wzmocnienie?
-Piłam przed chwilą, ale chętnie wypije herbatę- mrugnęłam do niej. Szybko doszłyśmy do Starbucksa. Od razu gdy weszłyśmy do środka uderzył we mnie piękny zapach kawy i cynamonu. Mój humor jakby od razu uległ poprawie. Usiadłyśmy przy stoliku, na razie nic nie zamawiając.
-Dobra, bo nie wytrzymam już-pisnęła. Spojrzałam na nią zdezorientowana. –Zayn mi się oświadczył- otworzyłam zdziwiona szeroko oczy i buzię.
-Gratuluję- uśmiechnęłam się mimowolnie. Cieszyłam się, że chociaż ona ma szczęście w miłości.
-Dzięki. Ale wiesz, ślub planujemy dopiero co najmniej za 2 lata.- przytaknęłam, lekko się uśmiechając. – Nie chcemy się śpieszyć.- przygryzłam zdenerwowana wargę, zauważając Selenę za szybą.
-Zaraz wracam- szybko powiedziałam i jak burza wyszłam z lokalu. Stanęłam przed brunetka z założonymi rękami. – Co chcesz osiągnąć przez to co robisz?-spytałam, mrużąc na nią oczy. Zaśmiała się, a ja miałam ochotę wydłubać jej gały. Miałam dość tej suki, a znam ją ile? 2 dni?
-To proste. Pokazuję Jasonowi, że taka smarkula jak ty nic mu nie da- mrugnęła do mnie.- Dam ci radę, zostaw go w spokoju, gdy jeszcze możesz.
-A co ty mu dasz?-syknęłam. Postanowiłam dalej z nią rozmawiać, chociaż nie należało to do fajnych rzeczy.
-Seks- uśmiechnęła się przebiegle- A ty cnotko? Jason nie potrzebuje miłości, czy innego gówna. Jemu chodzi o przyjemność- słuchałam jej, a czułam jakby moje serce łamało się na miliony kawałków. Bałam się przyznać, że miała rację. Co mogłam mu dać? Przecież i tak miał mnie gdzieś. Nie byłam mu potrzebna, byłam jedynie ciężarem. Moje życie było do dupy- Dam ci radę, chociaż nie powinnam, usuń się teraz, żeby nie cierpieć bardziej- odeszła, zostawiając mnie osłupiałą.
*************************************************************
Nie mogę uwierzyć, że do końca dzieli nas tylko jeden rozdział ;/. Pamiętam jak opublikowałam tu pierwszy rozdział. Pamiętam pierwsze komentarze i uśmiech na twarzy, to było coś. ;)
-Cześć- przytuliła mnie. Niepewnie odwzajemniłam gest.- To jak, popołudnie nasze?
-Jasne- przytaknęłam. Nie chciało mi się nic więcej mówić. Przez wydarzenie z przed chwili chciało mi się wręcz wymiotować.
-Coś ty taka cicha?-zaśmiała się.
-Głowa mnie i, wiesz kac i te sprawy- skłamałam. Nie chciałam jej mówić co się dzieje między mną a Jasonem. Tylko Ryan wiedział wszystko, ale i tak przypadkiem. Nawet jemu nigdy bym nie powiedziała, ale wymsknęło mi się.
-Rozumiem. To, najpierw kawa na wzmocnienie?
-Piłam przed chwilą, ale chętnie wypije herbatę- mrugnęłam do niej. Szybko doszłyśmy do Starbucksa. Od razu gdy weszłyśmy do środka uderzył we mnie piękny zapach kawy i cynamonu. Mój humor jakby od razu uległ poprawie. Usiadłyśmy przy stoliku, na razie nic nie zamawiając.
-Dobra, bo nie wytrzymam już-pisnęła. Spojrzałam na nią zdezorientowana. –Zayn mi się oświadczył- otworzyłam zdziwiona szeroko oczy i buzię.
-Gratuluję- uśmiechnęłam się mimowolnie. Cieszyłam się, że chociaż ona ma szczęście w miłości.
-Dzięki. Ale wiesz, ślub planujemy dopiero co najmniej za 2 lata.- przytaknęłam, lekko się uśmiechając. – Nie chcemy się śpieszyć.- przygryzłam zdenerwowana wargę, zauważając Selenę za szybą.
-Zaraz wracam- szybko powiedziałam i jak burza wyszłam z lokalu. Stanęłam przed brunetka z założonymi rękami. – Co chcesz osiągnąć przez to co robisz?-spytałam, mrużąc na nią oczy. Zaśmiała się, a ja miałam ochotę wydłubać jej gały. Miałam dość tej suki, a znam ją ile? 2 dni?
-To proste. Pokazuję Jasonowi, że taka smarkula jak ty nic mu nie da- mrugnęła do mnie.- Dam ci radę, zostaw go w spokoju, gdy jeszcze możesz.
-A co ty mu dasz?-syknęłam. Postanowiłam dalej z nią rozmawiać, chociaż nie należało to do fajnych rzeczy.
-Seks- uśmiechnęła się przebiegle- A ty cnotko? Jason nie potrzebuje miłości, czy innego gówna. Jemu chodzi o przyjemność- słuchałam jej, a czułam jakby moje serce łamało się na miliony kawałków. Bałam się przyznać, że miała rację. Co mogłam mu dać? Przecież i tak miał mnie gdzieś. Nie byłam mu potrzebna, byłam jedynie ciężarem. Moje życie było do dupy- Dam ci radę, chociaż nie powinnam, usuń się teraz, żeby nie cierpieć bardziej- odeszła, zostawiając mnie osłupiałą.
*************************************************************
Nie mogę uwierzyć, że do końca dzieli nas tylko jeden rozdział ;/. Pamiętam jak opublikowałam tu pierwszy rozdział. Pamiętam pierwsze komentarze i uśmiech na twarzy, to było coś. ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)